Крај огон жив он жив
како неразделни
како дамна еден во друг
да биле и да бидат вечно
како искра како блесок
во далечина.

Веќе никој не може
да го догледа уште жив
зашто е недогледив исто
колку што е несогледлив
е недофатлив
ни кога пред квечер
се претвора во сенка.

Жив е крај огон жив
но не се докажува таков
во тишина во мразнина
за да не ги оддалечи
од себеси
та конечно да мора
да почне по живот
да умира.

Он жив крај огон жив
во пустошија која дамна
му ги растреперила
душата и срцето
му ја изранила опстојбата
му ја обеснажила свеста
што да не ни посакува
да му се предаде
на бесконечноста
а ни на безвременоста.

ОГОН ВО ПУСТОШИЈА, Мразнина, поетска студија, 53