Се вжештил камен
со душа дамна скаменета
само што не распалил огон
кој ќе гори се дури врз него
не падне ново ниедно доба
сосе ѕвездено и месечево небо.
Тоа негов премолчен збор
се струполил во подножје
на тишина од дамнина
до сегашнина
од самотија до мразнина.
Тоа срцето негово
го предупредува
дека му е близу крајот
незнајно каде.
ОГОН ВО ПУСТОШИЈА, Замислувања, поетска студија, 72
Важна напомена: Сите права се задржани. Не е дозволено какво било преземање, копирање, објавување или преработка на делови или цели содржини од овој портал без претходно одобрение од авторот, редакцијата и/или издавачот. За секоја повреда на авторските и сродните права, Паноптикум го задржува правото да побара надомест и соодветна правна заштита.
Уредничка напомена: Во подготовката на содржината може да се користи дигитална/AI асистенција како помошна алатка за јазична, структурна, истражувачка или визуелна обработка. Финалниот текст е уреднички прегледан и објавен под одговорност на авторот и/или редакцијата. Главната илустрација на написот може да биде фотографија, авторска/архивска слика или AI-генерирана концептуална илустрација создадена за визуелна поддршка на текстот.