Почетна Создадени дела Во ниедно доба

Во ниедно доба

    ВО НИЕДНО ДОБА, Стивнување, стихозбирка

    38. Парче земја и јас На ова парче земја што го обградив со грамади камења сум со себе откога знам за себе, за моите предци, за моите потомци; со нивните коски, со нивната...

    ВО НИЕДНО ДОБА, Стивнување, стихозбирка

    37. Сè уште човек Сè уште сум човек пред огледало, пред да излезам од мојата дома во урнатини до самоти небо и да се замешам во луѓе. Се разбира дека како сè уште човек сум...

    ВО НИЕДНО ДОБА, Стивнување, стихозбирка

    36. Бестрасно Тлее оган во моето огниште, а јас гледам и чувствувам дека за други несетно гасне, та скоро ќе угасне. Веќе сè поретко се засилува, но брзо студно стивнува. Тоа...

    ВО НИЕДНО ДОБА, Стивнување, стихозбирка

    35. Блесок в очи Од кај тој блесок во тие очи пред мене кои од скоро ја следат мојата опстојба по надминати мрачни времиња? Зар догледаа издив за збогум и замин во неврат мигновен? Тие очи...

    ВО НИЕДНО ДОБА, Стивнување, стихозбирка

    34. Станување Станува можна секоја промена на положбата и расположбата на моето тело, особено во рамнотежа меѓу стварноста, заумноста, стаменоста и постојаноста. На која сè помачно успевам да ѝ се спротивставам, која сè...

    ВО НИЕДНО ДОБА, Стивнување, стихозбирка

    33. Понекогаш Мојот дом под ведро небо има источна и западна врата; источната ми е за излегување, а западната за влегување во него. На северната и јужната страна си направив големи...