Лисичарите освем што купуаат од чаршија кожи од лисици, од волци, од јазоец, од видри и од друзи животни, купуаат и од Прусија од трговци и после ‘и работат во Прилеп и ји праат на тафти, за едни да ‘и продават во градо, а пак друзи да ‘и носат по панаири да ‘и продаваат.

До колку испорци ќе паднат по селата сите ќурчиите ќе ‘и купат, и ќе ‘и сработа и ќе ‘и напраат на тафти (даски), готои, та коа му иди муштерија да му каплаиса алиште, да му се готои тафтите од испорците; белите се клаваат одзади на алиштето и оспред му се клаваат ја од лисица, ја од самур, кој какво сака си клава; а пак некој си ја каплаисуаат на полите со тафта од црни испорци.

Неколцина трговци има што работа стока од Лајпциќ, а поецина работа(т) со наши лисици и друзи кожи.

Кои алишта се каплаисуаа: џубе, сако, абдесал’к, салтамарка, казаќија, ќурче, капут и друзи.

Ифчии и крпачи

Како што има ифчии и крпачи во еснафот од терзиите, така има и во ќурчиите. Ќе му однеса алиште на ифчијата да го каплаиса и ќе купи стопано од алиштето каква каплама сака и ифчија само ќе го каплаиса и елаќи ќе му земи, а пак за тафтите на тргоецо ќе му ‘и плати. И у тргоецо, ако оди чоек да му каплаиса, и тој ќе му го каплаиса, чунќи и тој има калфи што му работа лисите и испорците.

Има ифчии и од кожураите што работат на ѓундел’к. Коа нема работа еден ѓундел’кчија, во пазарен ден седи на некој дуќан али пред некој дуќан и ‘и крпи на селаните кожуите и се рани со крпачл’ко.

Прилепските еснафлии во постаро време, освем што работеа на занаато, работеа и по поле, као: тутун, разијане на исполица; царевка копање, леи работење, жниење и во последно време афиони работење. А пак најблагите дни за нас прилепчаните беа во панаирите коа беа у нас. Тогај беа развиени сите еснафи, како земјата во стред месец маиа; а пак сега сет прилепсќите еснафи замрзнати, као во стред месец коложег.

(Запишал: Марко К. Цепенков)