Постојат моменти во спортот кога не гледаш само натпревар, туку присуствуваш на менување на историјата. Токму таков беше и овој период за кој пишувам, период во кој Новак Ѓоковиќ од човек што со години стоеше веднаш под врвот, чекор по чекор, меч по меч, нерв по нерв, се искачи на него и почна да владее. Не накратко, не случајно, туку со јасна порака дека дојде време за нов тениски крал.
Тогаш, по една нова победа на Рафаел Надал, сите што навистина го познаваат тенисот – аналитичари, поранешни играчи, новинари – веќе почнаа да зборуваат за крунисување. Не декларативно, туку логично. Федерер веќе беше во фаза на природно паѓање, Надал остануваше најголемиот ривал, но нешто очигледно се смени. Тежиштето се помести.
Финалето во Мајами 2011- меч што најави ера
Финалето на Мастерс турнирот во Мајами беше повеќе од уште едно финале. Беше судир на два карактери, два стила, две визии за играта. Ѓоковиќ го победи тогаш првиот играч на светот, Надал, со 4:6, 6:3, 7:6(4), и го освои четвртиот турнир таа година, 22-от во кариерата. Тоа беше нивен 25-ти меѓусебен дуел и деветта победа за Новак.
Особено значајно – со таа победа стана четвртиот тенисер во историјата кој во иста година ги освоил Австралија опен, Индијан Велс и Мајами, друштво во кое до тогаш беа само Сампрас, Агаси и Федерер. Не статистика за во фуснота, туку аларм за сите други.
За оние што не го гледаа мечот – тоа беше маратон. Траеше 3 часа и 21 минута. Наликуваше на епскиот дуел од полуфиналето во Мадрид две години претходно, кога славеше Надал, но овојпат улогите беа поинакви.
Детали што ја градат легендата
Во првиот сет, најдолгиот гем – речиси 10 минути – му донесе водство на Надал од 3:1. Ѓоковиќ се врати, намали на 5:4, но сетот сепак му припадна на Шпанецот. Во вториот сет, Новак беше посигурен, постабилен, посмирен. Не дозволи приближување и го зеде со 6:3.
Третиот сет, очекувано, отиде во тај-брејк. Таму, под најсилен притисок, Ѓоковиќ покажа нешто што подоцна ќе стане негов заштитен знак – ментална ладнокрвност. Првите пет поени беа мини-брејкови, три за Новак, два на негов сервис за 5:2, потоа уште еден на сервис на Надал. Четири меч-топки. Надал намали на 6:4, но последниот поен – чиста совршеност – ја затвори приказната.
Почит меѓу шампиони
По мечот, Ѓоковиќ рече:
„Беше мошне неизвесно, мечот можеше да појде во друг правец. Ова беше еден од најдобрите финални мечеви што сум ги играл во животот. Секогаш е чест да се игра против Рафа, тој е мој пријател и голем шампион.“
Надал, од своја страна, беше искрен:
„Новак направи нешто што е тешко да се повтори. Имав шанси, но тој беше подобар.“
Во тие изјави немаше алиби, немаше театар. Само реалност.
Од денешна перспектива – историјата го даде одговорот
Денес, со дистанца од повеќе од една деценија, знаеме дека овие мечеви не биле само „форма“. Тие биле почеток на најдоминантната кариера во историјата на машкиот тенис. Новак Ѓоковиќ денес е рекордер по број на Грен слем титули, по број на недели како светски број 1, по број на Мастерс 1000 титули и по меѓусебен скор со своите најголеми ривали. Ова веќе не е мислење, туку факт, документиран и признаен.
Официјалните податоци за неговите рекорди може да се видат на ATP Tour страницата – предлагам зборот АТП листа да се хиперлинкува кон https://www.atptour.com. За анализа на ривалството меѓу Ѓоковиќ и Надал, прочитајте повеќе.
Кога медиумите ја препознаваат промената
Колумнистот на Yahoo Sports, Крис Чејс, тогаш напиша нешто што денес звучи пророчки:
„Најголемото ривалство повеќе не го вклучува Федерер. А уште поважно – најдобриот тенисер на светот во овој момент не се вика Рафаел Надал.“
Особено ја нагласи физичката издржливост на Ѓоковиќ, фактот дека токму Надал, симболот на издржливост, беше тој што се замори. Тоа беше ново. И неповратно.
Место во историјата
Месеците и годините што дојдоа го дадоа одговорот. Новак Ѓоковиќ не само што влезе во историјата – тој ја пренапиша. Овој текст, гледано денес, не е само спортски извештај, туку документ за моментот кога една ера почна јасно да се наѕира.
Novak Djokovic Career Highlights, компилацискo видеo од каналот на ATP.
