Франција и оваа сабота, 21 ноември, остана во знакот на протестите поради високите трошоци за живот, платите и условите во образованието. Според француското Министерство за внатрешни работи, на собирите низ земјата учествувале околу 82.500 луѓе, од кои 21.500 во Париз, додека организаторите проценија дека бројот на демонстранти бил околу 150.000.
Ова беше шеста последователна сабота на мобилизација, во протестен циклус што почна со барања на средношколците и студентите, а постепено прерасна во пошироко социјално незадоволство. Во колоните денеска повторно беа синдикати, младински организации, активисти за правото на домување и припадници на движењето „Жолти елеци“. Reuters објави дека протестите главно минале мирно, иако во некои градови биле регистрирани изолирани инциденти.
Помалку демонстранти, но причините за незадоволството остануваат
Бројките покажуваат дека мобилизацијата слабее во споредба со претходните недели. На 14. ноември Министерството за внатрешни работи регистрирало 106.000 демонстранти низ Франција, а една недела претходно 146.000. На крајот на октомври бројот достигнал 320.000, додека на 17. октомври биле регистрирани околу 550.000 учесници.
Официјалните податоци за претходните протести покажуваат јасна надолна линија на масовноста, но не и исчезнување на темите што ги изведоа луѓето на улица. Француското Министерство за внатрешни работи на 14 ноември соопшти дека барањата и собирите продолжуваат и покрај намаленото учество, а безбедносните сили останаа распоредени во голем број градови. Официјалниот биланс на Министерството тогаш регистрираше 106.000 демонстранти и 137 јавни акции.
Главните барања веќе не се ограничени на една категорија. Дел од младите бараат подобри услови во училиштата, повеќе наставници и промени во високото образование, додека синдикатите и другите учесници го ставаат акцентот врз платите, пензиите, домувањето, цената на храната и енергијата. Токму ова ширење на агендата го претвори протестот од младинска мобилизација во поширока расправа за животниот стандард.
Panoptikum во изминатите недели го следеше истиот процес – од младинските протести и економските притисоци врз генерацијата Z до пошироката слика на протестите за трошоците, домувањето и политичката доверба во Европа. Франција останува еден од највидливите примери за тоа како проблемите што почнуваат во училиштата или кај одделна социјална група можат брзо да се поврзат со подлабоко незадоволство од цената на секојдневниот живот.
70.000 полицајци и жандарми на улиците
За обезбедување на саботните собири беа ангажирани околу 70.000 полицајци и жандарми низ Франција. Големиот безбедносен ангажман доаѓа по неколку протестни викенди во кои дел од демонстрациите беа проследени со судири, оштетување имот и интервенции на полицијата.
Во Париз главната колона се движеше од плоштадот Република кон плоштадот Нација. Le Monde претходно објави дека во денешниот марш се вклучуваат синдикални организации, студентски и средношколски здруженија, активисти за правото на домување и дел од „Жолтите елеци“. Во поголемиот дел од главниот протест немаше поголеми инциденти, а Reuters јави за спорадични случаи на насилство во други делови од земјата.
„Жолтите елеци“ повторно во протестната слика
Датумот има и симболична тежина. Осум години по појавата на движењето „Жолти елеци“, дел од неговите активисти повторно се приклучија кон собирите. Првичниот бран од 2018 година исто така беше тесно поврзан со трошоците што директно го погодуваат домашниот буџет, а сегашното враќање на истите економски теми покажува колку лесно цените, платите и домувањето можат повторно да станат политичко прашање.
Тоа не значи дека сегашниот протест е едноставно продолжение на движењето од 2018. година. Денешната мобилизација има поширок состав и различни организатори – од синдикати до студентски организации. Она што ги спојува е чувството дека растот на животните трошоци се движи побрзо од способноста на дел од граѓаните да го одржат својот стандард.
Шестата сабота носи две пораки што на прв поглед се спротивставени: бројот на демонстранти очигледно се намалува, но протестот не исчезнува. Доколку економските, образовните и станбените барања останат без политички одговор, француската влада и понатаму ќе се соочува со незадоволство што можеби е помалку масовно од октомврискиот врв, но веќе има доволно широка социјална основа за да не може да се сведе на еден протестен викенд.










