Спектаклот на Дејвид Гета на арената „Тодор Проески“ заврши на 8. септември, но празничната ноќ во Скопје не заврши со последниот електронски ритам. Пред стадионот и во Градскиот парк дел од младите продолжија со македонски песни и оро, додека екипите на Град Скопје веќе го расчистуваа просторот по големата прослава на 35 години независност на Македонија.
Токму тие неколку часа по главниот настан оставија можеби една од поинтересните слики од вечерта: светската стадионска продукција се претопи во спонтано народно славење, а зад публиката започна оној помалку видлив дел без кој ниту еден масовен настан не може навистина да заврши – враќањето на градскиот простор во секојдневен ред.
Од „Монолит“ до „Бисер балкански“
Дејвид Гета во Скопје го донесе своето големо стадионско шоу „The Monolith“, како завршница на програмата по повод 35 години независност. Настапот на 8. септември на арената „Тодор Проески“ беше дел од официјалната програма за одбележување на годишнината, која во изминатиот период опфати повеќе музички и културни настани низ Македонија.
По завршувањето на концертот музиката само го смени жанрот. Снимките што почнаа да се шират по социјалните мрежи и домашните медиуми покажуваат групи млади кои пред арената заиграле оро на „Бисер балкански“, „Свадба е голема“ и „Македонско девојче“, а се слушнала и „Чаје Шукарије“.
Тоа не беше дел од официјалното сценарио, ниту продолжение на големата продукција со ласери, пиротехника и електронска музика. Токму затоа сцената привлече внимание. Публиката која до малку пред тоа беше дел од глобалниот музички јазик на еден од најпознатите светски диџеи, неколку минути подоцна го продолжи славењето со песни што припаѓаат на сосема друг музички и културен регистар.
Во време кога масовните концерти често изгледаат речиси идентично од град до град – истата продукција, истиот сценски концепт, истите мобилни телефони кренати над главите – она што се случи по концертот му даде локален белег на скопската вечер. Не затоа што современото и традиционалното мора да се поставуваат едно против друго, туку токму затоа што публиката без посебна најава ги спои во иста ноќ.
Кога публиката си оди, работата допрва почнува
Истовремено, зад кадарот на видеата со ората започнала друга работа. Според информациите што ги објавија повеќе медиуми, екипите на Град Скопје веднаш по завршувањето на настанот почнале да го собираат отпадот околу стадионот и во Градскиот парк. Работата продолжила во текот на ноќта и до раните утрински часови. Се расчистуваше на отпадот околу арената и во Градскиот парк, каде што по заминувањето на големиот број посетители останала работата што јавноста обично ја гледа дури следното утро – ако воопшто ја забележи.
Големите концерти најчесто се раскажуваат преку сцената, бројноста на публиката, светлото и музиката. Градскиот настан, меѓутоа, не завршува кога артистот ќе се поздрави со публиката. Тој завршува дури кога ќе се испразнат приодите, ќе се собере отпадот, ќе се расчистат јавните површини и просторот повторно ќе им биде вратен на луѓето што следното утро минуваат низ него.
Затоа фотографиите од работниците со метли и вреќи не се спореден кадар од големата вечер. Тие се нејзиното логично продолжение. Масовниот настан остава зад себе задоволна публика и снимки за споделување, но остава и многу конкретна обврска кон градот.
Една ноќ, три различни слики на Скопје
На 8. септември Скопје во неколку часа покажа три различни лица. На стадионот беше домаќин на голема меѓународна музичка продукција. Пред арената младите сами ја продолжија вечерта со оро и македонски песни. Неколку метри подалеку, комуналните работници веќе ја подготвуваа истата околина за следното утро.
Веројатно токму таа смена на сцените подобро ја раскажува вечерта од кој било поединечен кадар: спектаклот трае неколку часа, спонтаната прослава уште малку подолго, а градот мора да продолжи да функционира и кога музиката ќе престане.
