На фотографијата нема ништо спектакуларно. Четворица мажи преминуваат улица во Лондон, еден по друг, како да одат на пауза за ручек. Нема сценографија, нема публика, нема ни име на групата или на албумот.
Но кога тие четворица се Џон Ленон, Ринго Стар, Пол Макартни и Џорџ Харисон, обичниот пешачки премин престанува да биде обичен. Станува една од најпрепознатливите слики во популарната култура и визуелен симбол на последното големо заедничко поглавје на The Beatles.
На 26 септември 1969 година во Велика Британија бил објавен „Abbey Road“ – албум снимен во период кога најпознатата група во светот веќе почнувала да се распаѓа, но музички сè уште можела да звучи како целина.
Последниот снимен, но не и последниот објавен албум
Околу „Abbey Road“ често се повторува една навидум противречна информација. Тоа бил последниот албум што The Beatles го снимиле заедно, но не бил последниот албум што го објавиле.
Материјалот за „Let It Be“, кој во почетокот се нарекувал „Get Back“, во најголем дел бил снимен уште во јануари 1969 година. Проектот, меѓутоа, бил привремено оставен настрана и бил објавен дури во мај 1970 година, откако „Abbey Road“ веќе бил во продавниците.
Затоа „Abbey Road“ денес се доживува како вистинското студиско збогување на групата. Не затоа што музичарите тогаш организирале свечено простување, туку затоа што тоа бил последниот период во кој Џон, Пол, Џорџ и Ринго се обиделе да создадат целосен албум како активен бенд.
Уште еднаш да направиме вистински албум
Претходните сесии биле исполнети со несогласувања, лични тензии и различни идеи за иднината. Членовите сè почесто работеле одделно, а заедничкото снимање станувало потешко.
Пол Макартни му предложил на продуцентот Џорџ Мартин уште еднаш да влезат во студиото и да работат како порано. Мартин прифатил, но под услов повторно да има дисциплина и вистинска продукциска контрола. Така, во текот на летото 1969 година, од група што едвај успевала да остане заедно излегол еден од нејзините најзаокружени албуми.
Токму тука се наоѓа големината на „Abbey Road“. Кога го слушате, не се слуша распад. Се слуша бенд што експериментира со повеќеканално снимање, синтисајзери, необични хармонии и студиска монтажа, но истовремено создава песни што остануваат непосредни и препознатливи.
Џорџ Харисон конечно излезе од сенката
Албумот го отвора „Come Together“ на Џон Ленон, но две од неговите најсакани песни не ги напишале ниту Ленон ниту Макартни.
Со „Something“ и „Here Comes the Sun“, Џорџ Харисон конечно покажал дека повеќе не е само „третиот автор“ во групата. „Something“ станала негова прва композиција објавена на А-страна на сингл на The Beatles, додека „Here Comes the Sun“ со текот на времето прераснала во една од најслушаните песни на групата.
И Ринго Стар добил свој препознатлив момент со веселата „Octopus’s Garden“, додека Макартни блеска во „Oh! Darling“ и во големата музичка целина на втората страна.
Медли што звучи како свесно збогување
Втората страна на плочата е составена од повеќе кратки композиции поврзани во непрекината музичка целина. Некои од идеите првично биле недовршени, но нивното спојување создало нешто поголемо од обична збирка фрагменти.
„Golden Slumbers“, „Carry That Weight“ и „The End“ звучат како завршен чин на цела епоха. Во „The End“ се слуша и редок тапанарски соло-момент на Ринго, по кој Пол, Џорџ и Џон разменуваат кратки гитарски сола.
На крајот останува познатата порака дека љубовта што ја добиваме е еднаква на љубовта што ја даваме. Тешко е да се слушне тој стих без чувство дека бендот, свесно или не, веќе ја спуштал завесата.
А потоа, по кратка тишина, се појавува „Her Majesty“ – ситна, речиси случајно зачувана песна, која станала еден од најпознатите рани примери на скриена композиција на албум.
Фотографијата што била направена за десет минути
На 8 август 1969 година, четворицата излегле од студиото за да ја направат фотографијата за обвивката. Фотографот Иан Макмилан се качил на скала поставена среде улицата, додека полицаец накратко го запрел сообраќајот.
Целата фотосесија траела околу десет минути. Биле направени само шест фотографии, а една од нив била избрана за обвивката. На неа, Ленон оди прв во бел костум, зад него е Ринго во црно, потоа босиот Макартни, а последен е Харисон во тексас.
Идејата била толку едноставна што на предната страна немало потреба да се испишат ниту името The Beatles ниту насловот на албумот. Лицата, улицата и моментот биле доволни.
Abbey Road Studios ја опишува оваа кратка фотосесија како момент во кој обична лондонска улица била претворена во една од најпознатите музички локации во светот.
Зошто босиот Пол создаде цела теорија на заговор?
Фотографијата набргу станала гориво за една од најчудните легенди во популарната музика – тврдењето дека Пол Макартни загинал и тајно бил заменет со двојник.
Приврзаниците на приказната ја толкувале фотографијата како погребна поворка: Ленон во бело бил свештеник, Ринго човекот од погребалното претпријатие, босиот Макартни покојникот, а Харисон гробарот. Забележувале дека Пол чекори со спротивната нога, држи цигара во десната рака и дека на паркираниот „фолксваген“ се гледаат знаци што тие ги читале како „28IF“ – наводна порака дека би имал 28 години доколку бил жив.
Сето тоа било фанатична игра на поврзување случајни детали, а не доказ за вистински настан. Но легендата покажала нешто друго – колкава културна моќ веќе имала групата. Кај The Beatles, дури и босо стапало можело да стане глобална мистерија.
Преминот што стана културен споменик
„Abbey Road“ веднаш стигнал до првото место на британската топ-листа и во првичниот период поминал вкупно 17 недели на врвот. Половина век подоцна, јубилејното издание повторно се искачи на првата позиција, покажувајќи дека албумот не останал затворен во 1969 година.
Пешачкиот премин пред студиото денес е место на кое посетители од целиот свет се обидуваат да ја повторат фотографијата. Во 2010 година бил ставен под заштита поради своето културно и историско значење. Historic England го опишува како преминот што станал меѓународно познат благодарение на обвивката на албумот.
Тоа можеби е најдобрата мерка за влијанието на „Abbey Road“. The Beatles не оставиле само песни. Од една студиска адреса направиле светско место за поклонение, а од десетминутно преминување улица – слика што и по повеќе од половина век сите веднаш ја препознаваат.
Четворицата на фотографијата одат во иста насока, но нивните животни патишта веќе почнувале да се раздвојуваат. Токму затоа обвивката денес изгледа толку моќно. Не гледаме само група што преминува улица. Гледаме четворица луѓе кои, без да организираат официјално збогување, го прават својот последен голем заеднички чекор.
