Не сè во животот треба да се случи веднаш. И не сè што доцни е изгубено. Постојат работи што мораат да нè затекнат доволно зрели за да можеме да ги препознаеме, да ги прифатиме и да ги задржиме.
Нетрпението сепак е човечко. Сакаме одговори додека прашањето уште нè боли. Сакаме успех додека сè уште се сомневаме во себе. Сакаме љубов пред целосно да разбереме што значи да бидеш покрај некого без да се изгубиш себеси. Сакаме сигурност, а понекогаш сè уште не знаеме што навистина сакаме да зачуваме. Проблемот почнува кога ќе поверуваме дека постои редослед што мора да се исполни. До одредена возраст треба да имаме професија, дом, партнер, деца, стабилност, јасен план. Ги гледаме туѓите животи и лесно заклучуваме дека сме задоцниле.
А можеби само не одиме по ист пат.
Некои работи бараат да пораснеме до нив
Понекогаш нешто добро ни доаѓа пред да знаеме што да правиме со него. Работа што сме ја посакувале може да стане товар. Љубовта може да нè исплаши наместо да нè смири. Признанието може да нè направи уште понесигурни ако целата сопствена вредност сме ја врзале за туѓото одобрување. Не затоа што тие нешта биле погрешни, туку затоа што ние сè уште не сме биле подготвени да ги носиме.
За некои можности не е доволно само да се појават. Треба и човекот што ги добива да има доволно искуство, мерка и јасност. Тоа обично се стекнува потешко отколку што посакуваме. Преку грешки, разочарувања, погрешни избори, напуштени планови. Преку она што во мигот личи на губење, а подоцна станува знаење.
Зрелоста ретко доаѓа свечено. Почесто ја забележуваме по тоа што веќе не реагираме како порано.
Но и чекањето може да стане бегство
Има и спротивна опасност. Да се скриеме зад идејата дека „сè ќе си дојде само“ и со години да ја одложуваме одлуката што одамна ја знаеме. Чекаме да исчезне стравот пред да направиме промена. Чекаме да станеме сосема сигурни пред да започнеме нешто ново. Чекаме околностите да бидат совршени, како да постои ден во кој животот нема да носи никаков ризик. Таков ден обично не доаѓа.
Некогаш зрелоста значи трпение. Некогаш значи да престанеш да се убедуваш дека сè уште не си подготвен. Разликата не е секогаш очигледна, а токму тука започнува личната одговорност.
Постојат работи за кои вреди да се чека. Постојат и такви што исчезнуваат додека ние ја бараме идеалната сигурност.
Животот не е натпревар
Многу од чувството дека доцниме не доаѓа од нашите вистински потреби, туку од споредувањето. Нечиј живот станува мерка за нашиот. Нечиј успех нè тера да го преиспитуваме сопствениот пат. Нечија венчавка, кариера, куќа или нов почеток одеднаш ни изгледаат како доказ дека ние сме останале зад линијата.
Туѓиот редослед не е правило. Некој уште млад ја наоѓа професијата во која ќе остане. Друг мора да промени неколку насоки за да сфати што не му припаѓа. Некој рано создава семејство. Друг дури подоцна станува доволно мирен за блискост. Некој брзо стигнува до она што го сакал и потоа открива дека желбата била туѓа. Друг долго талка, но кога конечно избира, избира свесно.
Брзината сама по себе не докажува ништо. Понекогаш она што изгледа како задоцнување е период во кој човекот конечно престанува да живее според туѓи очекувања.
Нештата стануваат јасни наназад
Додека нешто ни се случува, ретко ја гледаме целата слика. Знаеме само дека нешто не успеало, некој заминал, некоја врата се затворила или планот се распаднал. Подоцна дел од тие настани добиваат поинаква смисла.
Сфаќаме дека нешто што сме го сметале за пораз нè извлекло од место во кое одамна сме престанале да растеме. Дека некој што не останал нè принудил да се соочиме со себе. Дека работата што не сме ја добиле нè одвела кон нешто за кое претходно немало место.
Не секоја загуба се претвора во добивка, ниту секое разочарување има скриена награда. Таквите утешни формули се премногу едноставни. Но искуството често го менува значењето на она што сме го преживеале.
Тоа што денес го гледаме како грешка, утре може да биде дел од причината поради која подобро сме се разбрале себеси.
Не постои совршен час
Мислата дека сè ќе се намести само од себе звучи убаво, но лесно може да нè направи пасивни. Животот не ни гарантира дека ќе ја препознаеме секоја можност, дека секоја врата ќе остане отворена или дека луѓето ќе нè чекаат додека се двоумиме.
Некои шанси навистина се пропуштаат. Некои зборови навистина ги кажуваме доцна. Некои одлуки имаат цена токму затоа што сме ги одложувале. Затоа вистинскиот миг не е магична точка во која исчезнуваат сомнежот и стравот. Почесто е доволна јасност за да тргнеме и покрај нив.
Ќе згрешиме и во едната и во другата насока. Ќе побрзаме таму каде што требало да бидеме потрпеливи. Ќе останеме предолго таму каде што одамна сме знаеле дека треба да заминеме. Не постои живот без такви промашувања. Сепак, со годините почнуваме подобро да го препознаваме сопствениот ритам. Помалку се плашиме од туѓото „веќе“, а помалку веруваме и во сопственото „еден ден“.
Учиме дека не мора секој чекор да биде брз за да биде точен. И дека не мора секое чекање да биде мудро.
Можеби токму тука се крие суштината – да не ја присилуваме вратата што сè уште не се отвора, но и да не стоиме пред отворена врата само затоа што се плашиме да влеземе.
Некои нешта треба да нè најдат подготвени. За други, подготвеноста доаѓа дури откако ќе направиме чекор. Ни порано, ни прерано. Ни подоцна, ни предоцна. Колку што треба.
