U2 го објавија „Carnaval De Luz“, својот 16-ти студиски албум и првиот со целосно нов материјал по девет години. Албумот излезе на 13 ноември преку Island Records, токму во годината кога Боно, The Edge, Адам Клејтон и Лари Мулен Џуниор одбележуваат половина век заедничка музичка историја.
Но јубилејот овде не служи само за поглед наназад. „Carnaval De Luz“ е замислен како плоча што се спротивставува на чувството дека светот неизбежно оди кон потемна точка – со гласни гитари, ритам, духовност, пријателство и идеја дека надежта сè уште може да биде сериозна тема во рок-музиката. На официјалната страница на U2 албумот е опишан како збирка од 12 песни за слободата, издржливоста и отпорот пред силите што се приближуваат од темнината.
Педесет години подоцна – без обид да станат музеј на самите себе
Приказната намерно се враќа во 1976 година, кога тинејџерот Лари Мулен Џуниор закачил порака на огласната табла во училиштето Mount Temple во Даблин, барајќи музичари за нов бенд. Од таа средба ќе произлезе состав што во следните децении ќе стане една од најголемите рок-групи во светот. Половина век подоцна, самиот факт дека истата четворка повторно објавува нов материјал е дел од значењето на „Carnaval De Luz“.
Албумот е продуциран од Jacknife Lee и е снимен на различни локации. Во него повторно се појавуваат луѓе кои одамна се впишани во звучната историја на U2, меѓу нив Brian Eno и Daniel Lanois, а има и соработки со Martin Garrix и Ryan Tedder. Eno е коавтор и свири синтисајзери во неколку песни, додека Lanois свири pedal steel гитара во завршната „Torn“.
Токму тука се гледа една од поинтересните особини на новата плоча: U2 не се откажуваат од сопствениот препознатлив јазик, но не се ни обидуваат едноставно да го репродуцираат звукот на „The Joshua Tree“, „War“ или некоја друга точка од сопственото минато. Првите европски критички осврти забележуваат електронски експерименти, кратки панк-излети, познатата гитара на The Edge и големите мелодиски конструкции по кои групата одамна се препознава. NDR го чита албумот како спој на светлина и експеримент, додека n-tv во него слуша и јасни одѕиви од различни периоди на U2.
Од карневал до Велигден – албумот е дел од поголем циклус
„Carnaval De Luz“ не стои сам. Неговите корени се поврзани со двете EP-изданија што U2 ги објавија претходно во 2026 година – „Days Of Ash“ и „Easter Lily“. Сите песни се создадени во ист поширок творечки период, а трите изданија формираат необичен тематски лак: карневалот како прослава пред воздржувањето, потоа период на преиспитување и, конечно, обновување. Во текот на јубилејната година групата на тој начин стигнува до 24 новообјавени песни.
И насловот „Carnaval De Luz“ – карневал на светлината – има своја програмска смисла. Наспроти вообичаената поза на доцниот рок, во која зрелоста лесно станува носталгија или самоцитирање, U2 се обидуваат да изградат плоча што свесно се движи кон животот. „Street Of Dreams“ и „Midnight Sunshine“ ја носат таа поотворена, подигнувачка страна, додека „Silencio“ влегува во покус, поостар и речиси сурф-панк простор.
Соработката со Rosalía во „The Mirror Maker“ внесува уште една боја во тој звучен простор. NDR токму оваа средба ја издвојува како пример за подготвеноста на бендот да отвори место за ритми и влијанија надвор од сопствената традиционална рок-територија.
„Torn“ и последниот глас на Доли Партон
Најсилниот човечки товар на албумот, сепак, го носи последната песна. „Torn“ е дует на Боно и Доли Партон, напишан од U2, Партон и Johnny McDaid. Песната се занимава со раскинати семејни врски и со желбата повторно да се најде пат кон помирување.
Партон го снимила својот вокал во Нешвил во јуни 2026 година. Тоа се покажало како нејзината последна снимена вокална изведба пред смртта на 25 август. Информацијата, покрај официјалната објава на U2, ја потврди и Associated Press во најавата за албумот. Нејзиното присуство затоа денес неизбежно му дава на „Torn“ значење што песната го немала во моментот кога била создадена.
За животот и поширокото културно наследство на кантри-иконата Panoptikum веќе пишуваше во текстот „Доли Партон – жената која знаеше дека славата вреди само ако се споделува“. Во „Torn“, една од последните точки од таа биографија сега останува поврзана со друга голема музичка приказна.
Албум што веднаш продолжува на концертната сцена
„Carnaval De Luz“ не е замислен како студиска завршница на јубилејната година. U2 веќе ја подготвуваат светската турнеја „The Greatest Show On Earth“, која започнува во 2027 година. Бендот најави враќање на стадионите со сите четворица членови, а европскиот дел треба да почне во април.
Panoptikum претходно ја проследи и таа линија во текстот за враќањето на U2 на стадионите и светската турнеја во 2027. Со излегувањето на албумот сега станува појасно дека турнејата не треба да биде само ретроспектива на половина век хитови, туку продолжение на актуелен творечки циклус.
По 50 години, најлесниот потег за U2 би бил достоинствено да го одржуваат сопствениот мит. „Carnaval De Luz“ покажува поинаква амбиција: повторно да влезат во студио, да ризикуваат со звукот, да повикаат нови и стари соработници и да направат плоча што не бега од мрачниот свет околу себе, но одбива да му го препушти последниот збор.
Преслушајте го албумот на Spotify. Врвен албум.
