Од каде доаѓа оваа бројка?
Тврдењето дека мажите „во просек мислат на секс на секои 7 секунди“ одамна кружи како популарна досетка, полу-научна „мудрост“ и лесна потврда на стереотипот дека машкиот ум е постојано опседнат со секс. Но токму тука е проблемот: бројката звучи прецизно, а нема сериозна емпириска основа.
Ако навистина некој мисли на секс на секои 7 секунди, тоа би значело повеќе од 8.000 сексуални мисли во 16 будни часови. Тоа не е просек, туку речиси комична претстава за човечка свест што не би можела нормално да функционира.
Што покажуваат истражувањата?
Едно од најчесто цитираните истражувања на оваа тема е студијата на Тери Фишер, Закари Мур и Мери-Џо Питенџер од Ohio State University, објавена во 2012 година во The Journal of Sex Research. Во неа учествувале 283 студенти, а дел од нив ги бележеле мислите поврзани со секс, храна и спиење. Резултатот бил далеку од митот: мажите во просек пријавиле околу 19 сексуални мисли дневно, а жените околу 10.
Универзитетското соопштение на Ohio State University дополнително нагласува дека студијата го урива стереотипот дека мажите мислат на секс „цел ден“; истите испитаници често мислеле и на храна и на спиење, што покажува дека сексуалните мисли се дел од поширок круг основни телесни потреби, а не некаква непрекината машка опсесија.
Мажите мислат почесто – но не драматично како што се мисли
Истражувањето не вели дека нема разлика меѓу мажите и жените. Во просек, мажите пријавиле повеќе сексуални мисли. Но разликата не е митолошка, туку човечка, варијабилна и зависна од контекст. Некои жени имале повеќе сексуални мисли од некои мажи, а кај двата пола постоеле големи индивидуални разлики.
Тоа е важниот дел што често се губи: просекот не е судбина. Возраста, хормоналната состојба, врската, самодовербата, стресот, навиките, сексуалното искуство, културната средина и личниот однос кон сопственото тело можат многу повеќе да кажат за една личност отколку нејзиниот пол.
Зошто митот опстојува?
Затоа што е едноставен, звучен и лесно се памети. „На секои 7 секунди“ звучи како статистика, а всушност функционира како виц со научна маска. Таквите бројки најчесто преживуваат затоа што ја хранат веќе постоечката претстава: мажот како суштество управувано од нагон, жената како повоздржана и „помалку сексуална“. Реалноста е посложена и поинтересна.
Психологијата на сексуалната мисла не се сведува само на фреквенција. Прашањето не е само колку често некој мисли на секс, туку какви се тие мисли, дали се спонтани или поттикнати, дали носат желба, фантазија, вина, вознемиреност, блискост или само минлива асоцијација.
Мажите не мислат на секс на секои 7 секунди. Тоа е мит, не факт. Поточно е да се каже дека мажите, во просек, пријавуваат нешто почести сексуални мисли од жените, но тие мисли не се ни приближно толку постојани, ниту толку доминантни како што сугерира популарната култура.
На крајот, човечкиот ум не работи како метроном. Не брои желби на секои 7 секунди. Скока, се враќа, заборава, фантазира, се грижи, огладнува, се заморува – и понекогаш, сосема нормално, мисли и на секс.
