Не е потребна голема имагинација за да се состави список од „луди закони“. Доволно е малку љубопитност и желба да ѕирнеш зад фасадата на државите што сакаат да се нарекуваат уредени, демократски, цивилизирани. Кога ќе го направиш тоа, сфаќаш дека апсурдот не е исклучок, туку правило кое само добро се крие зад сериозниот јазик на правото. Законот, тој симбол на ред и разум, понекогаш знае да личи на лоша шега што некој заборавил да ја избрише од архивите.
Кога хигиената станува закон
Еден од најчесто спомнуваните примери е оној за Кентаки, каде што наводно секој граѓанин морал да се избања барем еднаш годишно. Ова звучи како груба карикатура на јужњачкиот стереотип, и токму тоа е проблемот. Истражувањата покажуваат дека ваков закон никогаш формално не постоел, туку се работи за урбана легенда што со години кружи по медиуми и интернет листи. Повеќе за ваквите митови може да се провери преку платформата Snopes, позната по проверка на факти и популарни заблуди.
Жирафата и уличната светилка
Слична судбина има и приказната од Џорџија, според која било забрането да се врзува жирафа за телефонски столб или улична светилка. Апсурдот е толку екстремен што веднаш предизвикува смеа, но и сомнеж. Во реалноста, не постои докажан закон со ваква формулација. Станува збор за хиперболичен пример што се користи за да се покаже колку правните системи понекогаш знаат да бидат бизарно интерпретирани во јавноста.
Лов од тролејбус
Њујорк, симбол на модерноста и урбаниот живот, исто така е чест актер во ваквите приказни. Наводно, во Њујорк било забрането да се пука во зајак од тролејбус. Иако звучи како сцена од цртан филм, ваквиот „закон“ најверојатно е изведен од пошироки правила за јавна безбедност и лов, кои со текот на времето биле поедноставени до апсурд. Реалните закони за лов во САД може да се разгледаат преку официјалните државни регулативи или преку прегледи на Wikipedia за законите за дивеч.
Мечка не се буди за селфи
Алјаска, земјата на дивината, мечките и бескрајните пространства, има можеби најпоетскиот „луд закон“. Во Алјаска е дозволен лов на мечки, но наводно е забрането нивно будење за фотографирање. И тука, зад комичната формулација, стои рационална основа: заштита на животните и безбедност на луѓето. Реалните прописи се дел од пошироки правила за однесување во националните паркови и природните резервати, а не изолиран, буквален закон.
Моќта на зборовите „извини“
Во Калифорнија, приказната станува поинтересна и поблиска до вистината. Навистина постои закон според кој изразите „жал ми е“ или „извинете“ не можат автоматски да се користат како признание на вина во судска постапка, особено во случаи на медицинска негрижа. Овој закон е донесен за да се охрабри човечката комуникација без страв од правни последици. Тука апсурдот отстапува место на логиката, а правото покажува дека може да учи од сопствените грешки.
Насмевката како граѓанска должност
Европскиот придонес доаѓа од Италија, поточно од Милано, каде што со децении кружи приказната дека жителите мораат да се смешкаат цел ден, освен на гробишта или во болница. Иако навистина постоел стар локален пропис од 19 век поврзан со јавниот морал, денес тој нема практична примена. Но симболиката останува силна: општеството понекогаш сака да ја регулира дури и емоцијата.
Кога филмот станува опасност
Во Турција, пак, забраната за прикажување филмови во автобуси од 1984 година има реална и трагична позадина. По сообраќајна несреќа во која возач бил одвлечен од вниманието поради сцена на екранот, државата реагирала со строги мерки. Овој пример покажува дека зад некои „луди закони“ стојат вистински човечки трагедии и обид да се спречат идни несреќи. За поширок контекст на турските сообраќајни прописи може да се консултираат официјални државни извори или меѓународни извештаи за безбедност во сообраќајот.
Апсурдот како огледало
Кога ќе ги собереш сите овие примери на едно место, станува јасно дека „лудите закони“ повеќе зборуваат за нас отколку за правните системи. Тие се мешавина од митови, застарени прописи, погрешни толкувања и вистински, но лошо раскажани приказни. Апсурдот тука не е во законот, туку во нашата потреба светот да го поедноставиме до смешно, за полесно да го поднесеме.
