Што чувствуваш? Чувствувам. Како секој друг.

Да, човек што е човек не може да не чувствува. Нешто, што било, различно во секакви ситуации; премрежја,  расположби и нерасположби. За едни едни поважни од други, за други само други. За сите едно, сплотувачко и жизнено: љубов.

Какво-годе чувствување на човек и на човек спрема човек не оди без човештина, најпрвин без човекољубие. Просто, без човекољубие не си човек. Љуби го човекот и никогаш нема да се престориш во нечовек или да се покажеш нечовек. Не е работата само во спомагањето, на некој секогаш да си му при рака. Работата е секогаш да работиш и создаваш повеќе за друг, одошто за себеси. 

Секогаш без брзање и внимателно со простувањето, сеедно кога простуваш или кога ти се простува. Мери го, одмерувај го, разбери го, па прифати го или отфрли го она што е за простување.

Секое простување е само по себе човечко и големо, ама секое не е непоследично. Ако простуваш сè, може лесно и брзо да се простат од тебе. Значи да те фрлат и остават во заборав. Простувањето и заборавањето на простеното е доблест на големи, а не на дребни луѓе.

ТИВКИ КЛОКОТИ, рефлексивни искази, 145