Штипскиот ултрамаратонец Тони Манев е на патеката на Crossing Switzerland 400K, една од најсуровите алпски ултра-трки во Европа. Ова е подвиг што се случува во живо – километар по километар, превој по превој, низ простор каде што убавината и ризикот одат заедно.

Трката стартуваше на 19 јули во 08:00 часот од Bad Ragaz, а завршува во Montreux, на брегот на Женевското Езеро, со краен рок до 26 јули во 16:00 часот. Тоа се 176 часа, или седум дена и осум часа, во кои натпреварувачите треба да поминат околу 400 километри и околу 25.000 метри висинска разлика. Според официјалната привремена листа на Ultratiming, Манев на 21 јули е евидентиран со стартен број 173, во генералниот поредок и во категоријата M40M, додека трката сè уште е во тек.

Ова не е трка што се победува со еуфорија

Crossing Switzerland 400K не е обичен ултрамаратон во кој дистанцата е единствениот непријател. Овде километарот има висина, времето има тежина, а секоја одлука – кога да се забрза, кога да се јаде, кога да се одмори, кога да се продолжи – може да значи разлика меѓу останување на патеката и прекин. Организаторот ја оценува трката како екстремна, „предизвик на сезоната, па дури и на животот“, и тоа не е промотивна претерување, туку реален опис на теренот.

Патеката ги носи натпреварувачите низ некои од највпечатливите делови на швајцарските Алпи, со базни кампови и контролни точки како Rüti GL, Altdorf, Meiringen, Lauterbrunnen, Adelboden и Les Diablerets. Во ваков формат, планината не е декор за убава фотографија, туку активен противник: бара опрема, мирна глава, почит кон временските промени и дисциплина што не се гледа од страна. Затоа оваа вест природно се надоврзува на пошироката тема за одговорното движење низ планина.

Тони Манев носи искуство, не само храброст

Манев не влезе во Crossing Switzerland како случаен авантурист. Неговиот профил на UTMB World го води како тркач во категоријата 40-44 години и како член на ULTRA trail team, со значајно искуство на планински и ултра-дистанци. На вакви трки не е доволно да се сака подвиг. Потребно е тело што знае што значи долг напор, но и глава што не се распаѓа кога часовите ќе станат денови.

Во претходно интервју за Superior Runs, Манев зборуваше за својата трка од 177,5 километри во Крањска Гора, Словенија, и за логиката на ултрамаратонот: таму најважна е секоја успешно завршена трка без повреда. Тоа е реченица што вреди повеќе од навивачка парола, затоа што во спорт како овој најголемата победа понекогаш е токму продолжувањето без драматичен гест.

Штип на алпска линија

Пораката дека Superior Runs и Штип се со него не е само емотивен додаток. Во индивидуалните спортови, особено во ултрамаратонот, локалната поддршка често е единствената видлива инфраструктура околу спортистот. Нема голем стадион, нема масовна телевизиска публика, нема постојан аплауз. Има патека, умор, контролна точка, ранец, часовник, глава и неколку луѓе што знаат колку тренинзи стојат зад стартната линија.

Затоа настапот на Манев е и мала спортска слика за Македонија: земја во која голем дел од индивидуалните подвизи се создаваат со лична упорност, клубска лојалност и локална енергија. Ако сакаме врвен спорт, мора да ја препознаеме и ваквата тивка школа на дисциплина – не само кога ќе има медал, туку и кога некој од Штип, далеку од дома, трча низ Алпите додека телото и волјата постојано преговараат. Во таа линија е и пошироката Panoptikum тема за физичката култура и врвниот спорт во Македонија.

Кога подвигот уште трае

Tрката е во тек. Манев е на патеката, а пред него се уште часови и денови на движење низ Алпите.

Во време кога спортските вести често се сведуваат на резултат, пласман и сензационална фотографија, оваа приказна e уникатна и заслужува екстремно внимание. Тони Манев денес не трча само против дистанца. Трча низ предел што ја мери истрајноста без да ја романтизира. А кога човек од Македонија ќе влезе во таква линија, вреди да се забележи не само бројката, туку и карактерот што ја носи.