Јурат сенки на коњи
од земја до земја,
од небо на небо,
од една до друга
пустина скаменета
обградена со студ,
жештина, оган, крв
и гласови на луѓе
заробени во молк.
Јурат сенки на коњи
како да биле некогаш
нивни,
како да ќе бидат
нивни дури слободни
ветришта ловат
во своите гриви.
Јурат сенки на коњи
како да нема крај
за нив,
па ту се издолжуваат,
па ту се шират
обземајќи простор
замислен за гласови
насобрани
околу домашно огниште.
Јурат сенки на коњи
како да надоаѓа залез,
како самрак да тргнал
кон нив
пред да им згасне
последниот издив.
Ветришта ли решиле
конечно да ги одвеат
коњите во нова дивина,
слободна, животворна?
ПРЕПЕВ НА ПЕВ И ПОВЕВ, Зрачат сни, поетска инсталација, 7
Важна напомена: Сите права се задржани. Не е дозволено какво било преземање, копирање, објавување или преработка на делови или цели содржини од овој портал без претходно одобрение од авторот, редакцијата и/или издавачот. За секоја повреда на авторските и сродните права, Паноптикум го задржува правото да побара надомест и соодветна правна заштита.
Уредничка напомена: Во подготовката на содржината може да се користи дигитална/AI асистенција како помошна алатка за јазична, структурна, истражувачка или визуелна обработка. Финалниот текст е уреднички прегледан и објавен под одговорност на авторот и/или редакцијата. Главната илустрација на написот може да биде фотографија, авторска/архивска слика или AI-генерирана концептуална илустрација создадена за визуелна поддршка на текстот.