На 14 октомври 2026 година излезе „вонка“, компилација со која струмичкиот музичар и композитор Бранко Бјадов прави пресек на досегашното творештво објавувано под името alone in a crowded room и истовремено го претставува својот нов уметнички псевдоним – ронка. Изданието е прва заедничка дискографска објава на Стотројка и Мртов коњ.
„вонка“ не е класичен почеток од нула. Повеќе личи на премин меѓу две авторски фази – собирање на она што било создавано со години, пред тоа искуство да продолжи под друго име. На Bandcamp страницата на изданието се објавени 16 композиции, избрани од претходните изданија на Бјадов, во кои се препознава интимниот, дневнички однос кон звукот и зборот што го следи неговото творештво.
Од „alone in a crowded room“ до ронка
Бјадов досега го градел својот музички простор без големи декларации и без потреба секоја нова песна да ја претвора во настан. Токму затоа новото име не делува како маркетиншко ребрендирање, туку како означување на нова точка во веќе започната приказна. ронка го наследува материјалот на alone in a crowded room, но „вонка“ му дава нова рамка и јасна граница меѓу она што било и она што допрва може да дојде.
Рина Јанкуловска од Стотројка ја опишува таа чувствителност со сликата дека „ронка се свива и легнува точно во празнината“, а остатокот од белешката го следи истиот регистар – музика што не се обидува да ја надгласа ранливоста, туку да остане доволно блиску до неа.
Во тој контекст, насловот „вонка“ добива двојна смисла. Тој е движење нанадвор, напуштање на претходната авторска соба, но и начин материјалот создаван во интимен простор конечно да биде собран и поставен пред слушателот како целина.
Музика што добива и визуелен живот
Изданието не останува само во дигитален формат. Со него е поврзан и лимитиран тираж разгледници со визуелниот свет создаден од младата ликовна уметница Ангела Георгиевска. Таа е авторка и на омотот, како и на музичкото видео за композицијата „finite time“.
Анимацијата не функционира како едноставна илустрација на песната. Нејзината вредност е токму во тоа што звукот добива друг медиум во кој може да продолжи – преку движење, цртеж и ритам. Анимираниот филм „finite time“ ја проширува атмосферата на изданието без да се обидува да ја преведе музиката буквално во слика.
Ваквата врска меѓу музичкото и визуелното е особено природна за малите независни изданија, каде авторите не мора да се држат до строгата поделба меѓу албум, видеоспот, омот и физички носач. Разгледницата, анимацијата и дигиталната компилација можат да бидат делови од истиот авторски свет.
Уште една трага од независната домашна сцена
„вонка“ се појавува во година во која каталогот на Стотројка продолжува да собира прилично различни облици на домашна независна музика. Паноптикум веќе пишуваше за „Дома“ на Тодор Караколев, издание што ја поврзува електрониката со интимното авторско искуство, како и за „Alias in Wonderland“ на _semism_, каде самиот процес на кодирање станува музички инструмент.
ронка доаѓа од друг агол, потивок и повеќе свртен кон личниот запис, но токму таа различност покажува зошто ваквите независни каталози се важни. Не создаваат една задолжителна естетика, туку простор во кој повеќе мали, понекогаш тешко жанровски определиви авторски светови можат да останат свои.
За Бранко Бјадов, „вонка“ затоа е повеќе од компилација на претходно создадени песни. Тоа е точката во која еден долг период добива име, форма и крај, а ронка првпат излегува пред слушателот како нов авторски потпис. Понекогаш новото поглавје не започнува со бришење на старото – туку со внимателно собирање на она што вреди да се понесе понатаму.
