-Многу си кажавме еден на друг, многу си кажуваме, но од мене, а верувам и од тебе е многу што премолчено. Се сомневам дека е нужно, исто како што се сомневам поради небрежност или дека имавме малку заедничко време.
-Можеби треба да остане премолчено. Заедничкото време ни е сопрено многу години. Јас очекував да кажеш нешто или барем да прашаш за нешто. Дури да се прашаш, а јас да пробам да ти одговорам.
-На пример?
-Што знам…Јас знам што е од мене премолчено, а ако ме прашаше за нешто можеби ќе откриев. На пример…На пример дали нешто било меѓу нас што останало неостварено, неисполнето…изневерено…
-Дали?
-Ќе ти одговорам ако се сретнеме пак. Мислам нема да се случи, но можеби…
-И сега премолчуваш во недореченото. Зошто можеби? Што нè спречува, што може да нè спречи да бидеме пак заедно некое време?
-Тоа според тебе е сигурно? Несомнено?
-Не премолчувај! Тебе може да те спречи нешто?
-А тебе не може ништо?!
-Просто е. Ние немаме никаква заедничка иднина. Не е тоа моја помирливост, туку реална согледба. Одамна сме далеку еден од друг.
-Што е со твојата љубов?
-А што е со твојата?
-Доволно е дека сознавме многу наши надминати големи и мали премрежиња. Исто дека во меѓувреме не сме се заборавиле.
-Многу е премолчено од нас за нас.
-Премногу.
МОЛКНАТИ ДИЈАЛОЗИ, раскази/ескизи, 35
