Се вжештил камен
со душа дамна скаменета
само што не распалил огон
кој ќе гори се дури врз него
не падне ново ниедно доба
сосе ѕвездено и месечево небо.
Тоа негов премолчен збор
се струполил во подножје
на тишина од дамнина
до сегашнина
од самотија до мразнина.
Тоа срцето негово
го предупредува
дека му е близу крајот
незнајно каде.
ОГОН ВО ПУСТОШИЈА, Замислувања, поетска студија, 72
