Она му вели налутено:
-Можеш да замолчиш?
Он ја погледнува продорно:
-Можам. А зошто?
Она му одговара воздржано:
-Затоа што ми е доста твое зборување! Едно те исто со денови. Јас сум му била крива што му пропаднал бизнисот, па сега морал да биде зависен од мене. Види богати!
Он надодава иронично:
-Види ја ти неа! Ѝ било доста мое зборување! Зарем тоа не е точно? Зарем ти не ме убеди сиот мој капитал да го вложам во однапред пропаднат бизнис? Камо да не те послушав!..Може и да ти здодеало да слушаш за тоа, а?…Знаеш што мислам јас? Ти намерно ме наведе на таа воденица! Да пропаднам и да бидам тотално зависен од тебе…
Она го пресекува со поглед и му вели со потсмев:
-Ете, сам си знаеш. Ај замолчи или излези од мојов автомобил!
Он ја погледнува секавично, излегува трескајќи ја совозачката врата и ѝ вика заканувачки:
-Да не си помислила да ме бараш пак и да се надеваш дека ќе ти се вратам.
Автомобилот се оддалечува со голема брзина и чкрипење на гумите.
НАВНАТРЕ И ОДНАТРЕ, раскази/ескизи, 64
