Еднаш сретна гениј меѓу повеќемина големи луѓе. Не се издвојуваше од нив. Беше одвреме-навреме и пред нив, но како да не го сакаше тоа. Дури како да му беше непријатно што е меѓу нив. Ги прашуваше зачудено и не малку изненадено, без да бара да му одговорат:
-Што барам јас меѓу вас?!
Еден од големите луѓе го праша:
-А што бараме ние со тебе? Според што сме ние големи? Навистина веруваш дека сме?
Другите исто го прашаа со кимање на главите.
Генијот се замисли некое време, па одговори:
-Не ми се допаѓаат реторичките прашања…Вие сте големи затоа што сте создале непорекливи дела, без кои е незамислив животот на луѓето. И јас создадов многу дела, но тие се порекнуваат, не се признаваат, се маргинализираат, се ништожат. Дури и од луѓе како вас, големи…Некои од вас ме нарекуваат гениј, повеќето од вас моите дела ги оценуваат како исклучителн и единствени, а сите ме изделувате како творец кој е целосно посветен не на она што го создал, туку на она што го создава сега…Според вас, што е тоа гениј?
Друг од големите луѓе го праша, а другите одобрија со кимање на главите:
-Човек кој се изделува од сите, и од големи и од мали луѓе, токму со она и според сè што наведе за себе. Поготово според посветеноста на она што го создаваш сега…Знаеш што создаваш?
Генијот:
-Уште не знам што. Насетувам, но…
Големите луѓе во еден глас низ смеа:
-Гениј!
Веќе измина некое време од средбата со генијот меѓу повеќемина големи луѓе. Досега он за него, за нив и со нив го промисли и домисли следново:
Генијалноста најпрвин се открива и изразува во првите детски години. Големи се оние што ја откриваат совреме.
Генијот чекори цврсто и лета кон небесната шир неуморно.
Генијот е обичен, едноставен и исклучителен. Затоа него никој не може да го подражава.
Он не се изделува ни од големи ни од мали луѓе, а тие секогаш го гледаат пред нив.
Го знаат како човек кој открива, дознава, сознава и создава без престан.
Надарен од Бога со светлина и творечка енергија.
На генијот му се секогаш блиски големи луѓе. Тие, пак, не го сметаат за еден од нив, туку се благодарни што не ги остава далеку зад себе.
И генијот и големите луѓе со мисла и дело прават човекот да е голем.
Големите луѓе создаваат за други, а генијот прво за себе.
Генијот останува несфатен од обичниот човек дури е жив, а може и потоа.
Он секогаш може некако. Он е незапирлив.
Многу сублимирано од нашето минато и нашата сегашност во дело на гениј. Дека живее со нас.
Умислени големци од помали од нив и нивни ласкавци.
Трудот и маката на генијот ја докажуваат неговата вродена дарба.
Бисерни мисли од блескотен ум.
Делата на великаните се најдлабоки траги на постоењето на човечката цивилизација.
Дребнавоста му е неснослива на малиот човек. Големите и генијалните неа не ја ни забележуваат.
Малите веднат глави пред големите, а големите со кренати глави ги следат генијалните.
Огромни зашто не се ни догледливи, а камо ли согледливи.
Генијот се шегува преправајќи се дека е гениј.
Малите се мали кај и да се. Исто и големите. Генијалните, пак, се генијални и кај што се и кај што не се.
Генијалецот е на највисокиот врв.
Ситната душа не може да биде голема. Колку и да се труди.
На минливоста на животот не ѝ се препуштаат ни големи ни генијални.
Не им треба пиедестал на големи луѓе.
Гемнијалците се налудничави? Такви им се чинат на неразумните и бестрасните.
Ни име ни лик на гениј врежани на камен што им пркоси на невремиња. Само негов неизбришлив знак.
Пред да почнеш да работиш нешто големо, мора да се ослободиш од малитге нешта што ти одземаат сила и ум.
Генијалните дела се злоупотребуваат од ништожници.
Среќата ги следи големите, но не ги изненадува.
Супериорниот дух никако не го третира инфериорниот.
На генијот и големите не им требаат слуги покорни.
Голем човек зрачи со едноставност и добродушност.
Се радува како мало дете дека е со големи луѓе. Тие, пак, му се радуваат дека е искрен како мало дете.
Скромен и благ генијален дух.
Голем во човештина, со докажани доблести.
На големите најмногу им требаат љубов и почитание.
Од најмало до најголемо од гениј.
Го искористиле, та го заборавиле, но нему тоа не му значи ништо.
Високи стебла со длабоки корени ги бијат силни ветришта и бури, но не успеваат да ги ничкосаат наземи.
Хероите со сила, гениите со ум.
Единствено генијалците можат од непријател да направат свој пријател.
Близу до големите, но на дистанца од нив.
Големите се свесни за својата големина, но никогаш не се истакнуваат со неа.
На генијалецот му се восхитуваме, а тој тоа не го ни забележува.
Генијалците не умираат во своето време. Ни во друго-со своето дело.
Стои голем човек пред свој споменик и му се смее.
Големите дела никој никогаш не може сосем да ги открие, осознае и согледа.
Мислата на генијот е понапред од на сите други.
Се здружиле медиокритети против гениј од страв да не им ги загрози позициите на кои се.
Несфатливо е што во историјата на човечката цивилизација има многу гении со тешки судбини? Несфатливо е со оглед на пресвртите што ги направиле и ги прават за неа.
На генијалецот му е сеедно што ќе се случи по смртта со неговото дело.
Невозможното е возможно за генијалниот, не за талентираниот.
Невидлива е врвицата на генијалецот. Затоа што е неизодена.
ЖИВА МИСЛА, мислечко-поетичен роман, 27