Секој збор носи товар што не се гледа
Секој збор си има своја тежина. За едни таа е едвај забележлива, за други е толку густа што паѓа врз градите. Не зборуваме исто кога сме сами и кога сме пред друг, не мислиме исто кога зборот ни е излезен од срце и кога е изваден на сила. Затоа, во говорот и во разговорот, настојувај да не те умори. Зборот е алатка, ама и сведок – ако го трошиме без мера, тој ни се враќа како замор.
Народниот говор како жива архива
Нашиот народен говор е полн со зборови што не се само значења, туку мали сцени. Појата, појатката – незаграден дел од селската куќа, под покрив, каде летото и зимата седнуваат заедно. Одвркне, одвркнува, одвркнување – не само да одвратиш некого од нешто, туку да го одлепиш од навика, од луѓе, од тутун, од пат. Егиди, ејгиди – не е обично обраќање, туку излив на емоција што ја носи народната поезија во себе. Крачка е чекор, ама и одлука. Амле е момент, а на амлиња се оние мигови што доаѓаат и си одат без најава.
Скимне е кога мислата ти падне на ум без да тропне, кога идејата не те прашува дали си подготвен. Џинс е род, сој, колено, тежина на потекло. Слепота не е само отсуство на вид, туку и неможност да се види разумот, надежта, патот. Риза не е само кошула – таа е и послушност, и услуга, и состојба во која нозете не те слушаат. Патно е редно, како што било и како што треба да биде.
Кога зборовите стануваат порака
И кога сите тие зборови ќе ги споиш, не добиваш речник, туку порака.
Еве ја мојата:
На амлиња те гледам убајно и крачка правам кон тебе за да ти довикнам. Егиди, слепото, да ми скимне џинс со тебе, па и летно, па и зимно време во појата да седиме, се убоо да гледаме и редиме во животецот. Ти да ме ризаш, јас да те поризам, ко што е патно од веки веков. Во таа реченица има и време, и простор, и човечка мерка. Зборот тука не е товар, туку мост.
