Зошто човек во години
Се мисли толку јак
Што да помести планина
Без или со врв до небо
Од свое лежиште
Од свое стојалиште
Па во нејзино подножје
Да остави своја трага
Дека е со наум
Да создаде оган
Кој ќе го рани и грее.
Затоа што е човек
Во години минати
Спроти бурни ветришта
И против надојдувања
На матни води
Откога крена раце
Конечно да постигне
Своја складност
Со животот на сè живо.
Затоа веќе не се прашува
До кога ќе се движи
Самотно
Меѓу простор и време
Како клатно на часовник
На урнат ѕид од стени
Меѓу простор и време
Со изделкани знаци
На незнајно
На самосвојно постоење.
ЈАНЅИ ОД ЈАВА ВО ЈАЗОЛ, Превирања, стихозбирка 48
Важна напомена: Сите права се задржани. Не е дозволено какво било преземање, копирање, објавување или преработка на делови или цели содржини од овој портал без претходно одобрение од авторот, редакцијата и/или издавачот. За секоја повреда на авторските и сродните права, Паноптикум го задржува правото да побара надомест и соодветна правна заштита.
Уредничка напомена: Во подготовката на содржината може да се користи дигитална/AI асистенција како помошна алатка за јазична, структурна, истражувачка или визуелна обработка. Финалниот текст е уреднички прегледан и објавен под одговорност на авторот и/или редакцијата. Главната илустрација на написот може да биде фотографија, авторска/архивска слика или AI-генерирана концептуална илустрација создадена за визуелна поддршка на текстот.