На камено небо стамено чекорење
заживеано сосе зборови и смисла
меѓу секакви птици во прелет
меѓу некакви екоти безначајни
како нечујни како да се преполни
со празнини и сушини.
Стамено чекорење на човек
кој веќе минал низ простори
блиски и далечни
гранични и безгранични
па тргнал кон некој свој свет
што го создал во меѓувреме.
Не се прашува дали ќе издржи
до крајот на залезот
и изгревот на месечината
пред ѕвездите или по нив
можеби меѓу нив.
Се прашува до кога ќе живее
еднакво во воздиви и издиви
сосе стамените чекори
од една до друга самост бесплодна.
Он на камено небо
сосе зборови и смисла
меѓу птици екоти безначајни
нечујни
преполни со празнини и сушини.
КАМЕНО НЕБО, Стаменост, апстрактна поезија/игриви песни, 72
