ДА НЕ ГИ БРОИМЕ ГОДИНИТЕ КОГА СЕ МНОГУ. ОСОБЕНО КОГА НИ СЕ МНОГУ, ОСОБЕНО КОГА СМЕ ЗАЕДНО. НИТУ ДА СЕ НАВРАЌАМЕ НА НИВ КАКО МИНАТИ, МОЖЕ И СЕГАШНИ. ЗАТОА ШТО СОДРЖАТ МНОГУ ПАМЕТЕЊА И ЗАБОРАВИ И ЗАТОА ШТО СПОРЕД НИВ ЈА МЕРИМЕ НИВНАТА ТЕЖЕСТ.
ВО МНОГУ ГОДИНИ ПРЕД И ПО. ПРЕД КОНЕЧНА ПОБЕДА ИЛИ ПОРАЗ, ПРЕД ПРЕСВРТ ИЛИ ИСТОСТ, ПРЕД НУЖНОСТ ИЛИ НАДЕЖ. ПО ПОЧЕТОК НА ЖИВОТ ЗАЕДНО, ВО ЉУБОВ И РАЗБИРАЊЕ ИЛИ ВО САМОТИЈА, БЕЗГЛАСНОСТ И ЕДИНСТВЕНОСТ, ПО ПОЧЕТОК НА ВЕДРИНА И СОМНЕВАЊЕ. А КОЛКУ ВО НИВ НЕМИНОВНО ИДНИ СО СЕКАКВИ ИГРИ, ДУХОВНИ АВАНТУРИ, СОЗНАТЕЛНОСТ И САМОСВЕСНОСТ?
ЧОВЕК ВО МНОГУ ГОДИНИ ИСПРАВЕН НА ВЕТРОМЕТ, А ПРЕМАЛЕН. ЗНАЕ ДЕКА СЕ БЛИЖИ КРАЈОТ НА НЕГОВОТО ЖИВОТНО ПАТЕШЕСТВИЕ, А БЕЗ ПОТОМСТВО. ИМ ГИ РАСКАЖУВА НА ВЕТРИШТЕ И МОДРИ ОБЛАЦИ СО МОЛЊИ. ТИЕ ГО ЗАМОЛЧУВААТ СО ГРОМОГЛАС, ПА СЕ СОКРИВА ВО НИВ.
ЧОВЕК ВО СВОИ МНОГУ ГОДИНИ.
НАСЛОВИ (СЀ ВО НАСЛОВ), насловна проза, 67
