Ломам сал камења околу мене
Кои ко да паднале од небо
Та се расфрлале на сите страни
На моево останато постоење
Со причина.
Ги ломам како да се мои коски
За да ме имаат свои во себе
Под ведро и под време облачно
Како грамада со дамнина
Како живот што допрва
Ќе се открива оти постои.
Ме ломи ломење на ломни
Болештини
Кои ми изброиле години
На мисла глас знак и збор
Мои.
Дека сум речиси сломен
Дека сум речиси бездомен
Дека сум речиси во неизмерна
Далечина.
Ломам сал камења околу мене
И се ломам збогувајќи се
Од сè што било во мене
Од сè што ќе биде од мене
Со мене за мене.
ЈАНЅИ ОД ЈАВА ВО ЈАЗОЛ, Грижен, стихозбирка, 3
Важна напомена: Сите права се задржани. Не е дозволено какво било преземање, копирање, објавување или преработка на делови или цели содржини од овој портал без претходно одобрение од авторот, редакцијата и/или издавачот. За секоја повреда на авторските и сродните права, Паноптикум го задржува правото да побара надомест и соодветна правна заштита.
Уредничка напомена: Во подготовката на содржината може да се користи дигитална/AI асистенција како помошна алатка за јазична, структурна, истражувачка или визуелна обработка. Финалниот текст е уреднички прегледан и објавен под одговорност на авторот и/или редакцијата. Главната илустрација на написот може да биде фотографија, авторска/архивска слика или AI-генерирана концептуална илустрација создадена за визуелна поддршка на текстот.
