Како секој жив човек, и Теодор Вшен има свое време во кое е единствен, докажан на себеси. Кое истовремено му служи колку за прилагодување, толку за справување со какво-годе невреме. Само едно време, значи не повеќе, значи неповторливо; значи постојано, значи со свесност за автентичен почеток и неминовен крај
Непроменливо? Променливо во некои животни периоди и ситуации, но многу повеќе променливост на расположбата, однесувањето спрема нив, како и на интензитетот на ангажманот. Променливо во најголема мера кога е збор за невреме кое навалува. Човекот најпрвин се спротивставува со сета сила, умност и опитност, во обид да го надвладее. Ако не успева, ако не успее во тоа, тогаш своето време го прибира во себе и го обградува со свои мисли искажани со темелни зборови кои продолжуваат да го бележат неговото опстанување.
Неретко разговара со своето време:
Теодор Вишен:
-Време мое, знам дека ти до мојата смрт нема да ме изневериш. Ќе останеш со мене до мојот последен здив и уште по него. Но, сè повеќе чувствувам како некои нешта излегуваат од моја контрола. Како да излегуваат од тебе, се ослободуваат, се осамостојуваат. Како да излегле од тебе и тргнале кон нечие друго.
Неговото време:
-Не дека чувствуваш, туку е тоа сосем нормално во сечие битисување. Многу нешта од раѓање до смрт нè надминуваат, па се одметнуваат од нас, се ослободуваат, се осамостојуваат. По некое или нечие време дури забораваат дека биле дел од нас. Тоа е најнепосредно поврзано со стареењето.
Теодор Вишен:
-Го знам тоа, но како ги трошам и ми се трошат годините, така тие стануваат одлучувачки во борбата против какво-годе невреме.
Неговото време:
-Тоа мораме да го прифатиме како неминовност. Физички и ментален процес на бавно или забрзано, секако несопирливо исчезнување.
Теодор Вишен:
-Јас не можам да замислам човек без свое време. Особено не пред или во невреме.
Неговото време:
-Не можам ни јас.
Неретко разговара со невремето со кое се справува, на кое му се спротивставува:
Теодор Вишен:
-Ти мислиш, ти се надеваш дека изненадно навали на мене и на моето време? Се лажеш! Воопшто не нè изненади. Само првично изгледаше така. Како да не бевме подготвени за тебе, па божем отстапувавме. А всушност дозволивме да се вовлечеш во нас за да те опколиме и да мораш да ни се предадеш.
Невремето:
-Многу сте лекомислени. Ти и твоето време, и заедно. Мислиш дека стасав до вас без смислени тактика и стратегија? Мислиш дека сте ми последни на моето патешествие низ времиња и светови на непорекливи видни личности, со возвишени дела? Не престанав досега, ниту помислувам да престанам. Не заборавај дека имам на располагање многу свои форми и содржини.
Теодор Вишен:
-Белки ти стана јасно дека јас и моето време те имаме темелно проучено, па секако ќе те совладаме. Вклучително она што е имаментно на секое невреме, а тебе воопшто не ти се допаѓа, дури те разгневува: на твоето патешествие имаш собрано во себе многу невремиња, па е многу проблематична твојата автентичност.
Невремето:
-Ни претстојат уште многу мои и ваши победнички и поразителни битки. Најмалку од нив докажувачки. До ваша или моја смрт. И тоа воопшто не мислејќи на последиците.
Времето и невремето во „Жива мисла“:
Секогаш навреме со свое време.
Долготрајно и трајно време во свет на вредности.
Секогаш, секаде и во секого во вистинско време. Предвреме значи непотребно потрошено, а повреме задоцнето или предоцна.
Најдобро е времето да биде наспоредно со спомените.
Времето што лечи рани е долготрајно, мачно, може и мошне непостојано.
Твоето време е најизразито на твоето лице.
Има време на радост и спокој, како и нереме на грижи и секакви болештини.
Времето и невремето во човекот се во постојан судир без изгледни победи или порази.
Од малку до многу долго време, а може само во миг од многу до премногу.
Не времето, а невремето нагризува како `рѓа.
Твоето време најмногу зависи од квалитетот на твојот живот.
Запрено време со смрт или во паметење.
Не троши ни твое ни туѓо време бескорисно. Ќе те совлада невреме.
Во секое дело неговиот творец и неговото време.
Во невреме вистината најтешко излегува на виделина.
Во сегашен миг иднината и минатото се наспоредни, а неретко испреплетени.
Човекот го смислил времето за да го докажува своето постоење.
Цел живот во моментум на самосвесен човек.
Не време, а времиња на опстанок на светот и човекот.
Суштина на времето е траењето.
Оставаш на судот на времето? Не, туку на постоењето во исечок од животот.
Молк и празни зборови во насилно невреме.
Времето и невремето им припаѓаат на сегашната клима и опстанокот на Земјата. Сè надвор од нив е минато.
Времето открива лица под маски.
Во дваесет и четири часа цел живот и умирање.
Користи го рационално своето време за да не посегаш по туѓо.
Бавно старее оној што не го брза своето време.
Премногу време за безделници и расипници.
И слободното време треба да се троши паметно.
Мерливи се минливото време и надојденото невреме.
Со свое време против сечие невреме.
ЖИВА МИСЛА, мислечко-поетичен роман, 25