Имам почит спрема личнот. Најголема, неизмерна спрема мислечката и творечката. Никогаш не се воздржувам да ја покажам, да ја искажам, ако треба и да ја докажам.
Взаемна, возвратена? Може, ама не мора.
Затоа што знам да разликувам личности од лица; докажаните и кои без престан се докажуваат од оние кои не се издвојуваат од другите, но лесно се воочуваат во толпа, меѓу просечни; на кои трупањето лично богатство им е единствена смисла, а всушност бесмисла на работењето, дејствувањето и себепрепознавањето.
Почит и љубов? Или само почит? Или само љубов? Можна е почит без љубов? Којзнае. Можеби може. А љубов без почит? Не може!
Почит, па со неа или по неа љубов.
Внимавајте на користољубието.
ТИВКИ КЛОКОТИ, рефлексивни искази, 125
