Постојат приказни што ги читаш и автоматски се навалуваш наназад, како телото само да сака малку простор за да го свари она што умот штотуку го примил. Ова е една од нив. Не затоа што е нова, туку затоа што е толку човечка, толку наивна и истовремено толку опасна, што мора да се раскаже внимателно, без сензационализам, но и без романтизација.
Јианг Мушенг, 66-годишен маж од кинеската провинција Јиангџи, од рана младост живеел со хронични болки во стомакот и постојано кашлање. Години поминале во трпение, во навикнување на болката како на нешто што „така си оди со животот“, сè додека не послушал совет што, денес, звучи речиси неверојатно. Еден негов земјак му препорачал да изеде три живи жаби.
Кога очајот станува метод
На почетокот Јианг Мушенг не се осмелувал ни да помисли дека може да стави жива жаба в уста, а камоли да ја проголта. Инстинктот, гаѓењето, разумот – сè било против тоа. Но кога видел како неговиот „советник“ Јанг Дингцаи го прави истото, без двоумење, без последици пред неговите очи, нешто во него се скршило. Не од храброст, туку од очај. И изел две живи жаби, веднаш, без многу размислување.
Ова го објави кинескиот весник Beijing News, повикувајќи се на локални извори. Според написот, по еден месец редовно консумирање живи жаби, болките во стомакот и кашлањето целосно исчезнале. За Јианг, тоа не било случајност. Било доказ.
Од жаби до глувци – логика без наука
Со текот на годините, Јианг ја проширил оваа практика. Како превенција од болести, во својата исхрана додал и живи глувци и зелени жаби. Без рецепти, без дози, без медицински надзор. Според истиот кинески весник, тој тврдел дека еднаш изел дури 20 глувци во еден ден. Не како херојство, туку како рутина.
Денес, со дистанца и со знаењето што го имаме, ваквите тврдења мора да се читаат внимателно. Современата медицина јасно укажува дека консумирањето живи животни носи сериозен ризик од паразити, бактериски инфекции и зоонози. Светската здравствена организација предупредува на опасностите од пренос на болести од животни на луѓе, особено кога станува збор за неконтролирани и сурови практики. Токму затоа, терминот зоонози е клучен и лесно проверлив преку официјални здравствени извори како страницата на Светската здравствена организација за „zoonotic diseases“ (https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/zoonoses
).
Помеѓу традицијата и самозалажувањето
Во одредени рурални средини во Кина, но и во други делови од светот, сè уште опстојуваат верувања дека „живата сила“ на животното може директно да се пренесе на човекот. Ова нема научна потврда. Напротив, клиничките истражувања за гастроинтестинално здравје јасно покажуваат дека подобрувањата кај хронични симптоми често се резултат на спонтано повлекување, промена на начин на живот или психосоматски фактори. За ова постои обемна медицинска литература, како на пример материјалите на Mayo Clinic за функционални стомачни нарушувања (https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/functional-dyspepsia
).
Приказната за Јианг Мушенг не е доказ за лековитоста на жабите и глувците. Таа е сведоштво за тоа до каде може да оди човекот кога ќе му се изгуби довербата во системот, во лекарите, во објаснувањата. И кога надежта ќе се фати за било што што личи на решение.
