Понекогаш, најчудните „туристички атракции“ не се оние што ги фотографираме, туку оние што ги внесуваме дома. Игуаната не доаѓа со разгледница, но доаѓа со карактер. Мирна, сталожена, а истовремено своеглава, таа е еден од оние суштества што те тераат да се преиспиташ – колку навистина знаеш да почитуваш туѓ простор. Ќе те прифати, но нема да ти се потчини. Ќе биде приврзана, но под свои услови. И, верувај ми, ќе се однесува кон тебе точно онака како што ти ќе се однесуваш кон неа.
Зелената игуана, вид кој денес најчесто се чува како миленик, во природата ги населува тропските предели на Централна и Јужна Америка. Таму, меѓу крошните, таа расте, се сонча и живее во свој ритам. Денес, според современите податоци, животниот век на добро негувана игуана во домашни услови може да достигне и до 15, па дури и 20 години, што ја прави долгорочна обврска, а не моментален каприц.
Простор што не се преговара
Бидејќи игуаните можат да пораснат и до 2 метра, просторот не е детал, туку основа. Терариумот мора да биде висок, со должина најмалку две нејзини тела и висина најмалку три. Ова не е естетска препорака, туку биолошка нужност. Игуаната не е поден гуштер. Таа е качувач, жител на крошни, суштество што се чувствува безбедно кога е над земја.
Внатрешноста треба да содржи дебели бамбусови гранки или стабилни платформи за сончање и одмор. Доколку се одлучиш за растенија, тие мора да бидат неотровни и цврсти, а најчесто пластични, бидејќи љубопитноста на игуаната нема мера. Температурата во терариумот треба да се движи од 21 до 30 степени Целзиусови, со јасна разлика меѓу дневната и ноќната температура од 10 до 15 степени. Ова не е комфор, туку предуслов за нормално варење.
Кога температурата е ниска, храната не се вари, туку почнува да гние во дигестивниот тракт. Последиците се непријатен мирис, ослабен имунитет и сериозни здравствени проблеми. Влагата е подеднакво важна и се одржува со секојдневно прскање со млака вода. Освен основното осветлување, неопходна е и УВ ламба за сончање, бидејќи без УВ-зраци, калциумот останува бескорисен, а коските страдаат.
Карактер со меморија
Игуаните се мирни, но не и играчки. Не сакаат преголем физички контакт, особено ако не се навикнати од млади. Ако трпеливо ја привикнуваш на допир додека е млада, шансите за доверба се големи. Може да научи да стои на рака, па дури и да се одѕива на своето име. Но таа секогаш ќе ти покаже каде и се границите.
Има одлична меморија. Памети кога си груб, кога си нетрпелив, кога си ја игнорирал. Исто така памети кога си внимателен. Може да ја носиш на прошетка, па дури и на море, но секогаш со ремен. Слободата кај игуаната не значи бегство, туку сигурност.
Исхрана што не трпи импровизација
Околу 80% од исхраната на игуаната треба да биде зеленчук, 10% овошје, а остатокот повремени додатоци. Се препорачуваат зелје, рикола, брокула, тиквичка, морков, краставица, ендивија, како и банани, јаболка, лубеница, папаја и манго. Зеленчукот се сече или ренда, бидејќи игуаните не можат да џвакаат тврд суров зеленчук.
Повремено може да се дадат тврдо варени јајца, варен ориз, тестенини или овошен јогурт. Витаминско-минерални додатоци се даваат 2 до 3 пати неделно. Свежа вода мора секогаш да има, а често ќе ја користи и за капење.
Кога нешто не е во ред
Игуаната не зборува, но телото и зборува јасно. Алармантни симптоми се постојано спиење, отечени екстремитети, рани или отоци, црвенило во устата, пролив или отечени зглобови. Здрава игуана има чиста кожа, стабилни екстремитети, нормална столица и живо, но смирено однесување.
Инстинктот не исчезнува
Полова зрелост достигнуваат околу 18 месеци. Парењето најчесто се случува на есен, а женката по околу 8 недели положува од 28 до 40 јајца. Инкубацијата трае од 90 до 120 дена. Во овој период, агресијата е можна, особено ако чувствува дека нејзината територија е загрозена.
Игуаната можеби не е социјално суштество, но кога ќе прифати некого, тоа е тивка, стабилна врска. Без спектакл. Без илузии. Само со почит.
