Постои една книга со навистина глупав наслов, а со изненадувачки паметна порака. Ја напишале Џонатан Литман и Марк Хершон, а ја крстиле I Hate People! – книга за тоа како да ја најдеш работата што навистина ти одговара, без да се изгубиш во светот на надуени титули, лажна позитивност и интервјуа што личат на лош театар.
И покрај насловот што намерно провоцира, пораката е болна едноставна и денес, можеби повеќе од кога било: за да поминеш добро на разговор за работа, не е доволно да бидеш квалификуван. Потребно е луѓето од другата страна на масата да сакаат да работат со тебе. Не да ти се восхитуваат, не да се смеат на сила, туку едноставно да почувствуваат дека си нормален, стабилен и присутен човек.
Насмевката не е валута
Постојаното смеење на интервју не остава впечаток на самодоверба. Напротив, често изгледа како одбрана од тишината и сопствената несигурност. Насмевката има смисла кога произлегува од моментот, не кога служи како маска. Луѓето што интервјуираат тоа го препознаваат веднаш. Мирен израз, јасен поглед и способност да се биде сериозен кога темата тоа го бара – тоа остава впечаток.
Тишината не е непријател
Една од најчестите грешки е обидот секоја пауза да се пополни со зборови. Зборување за серии, спортски натпревари или небитни детали не те прави поопуштен, туку понервозен. Кратка тишина значи дека размислуваш. А размислувањето е многу подобар сигнал од дрдорење без насока.
Телото зборува пред тебе
Нервозата не се крие само во гласот. Се гледа и во телото. Претопла облека, испотени дланки, немирно седење – сето тоа праќа порака на несигурност. Не станува збор за тоа да не се потиш воопшто, туку да не изгледаш како некој што едвај го преживува разговорот. Комфорот е потценет фактор, а прави огромна разлика.
Малата лага е голем проблем
На интервју, претерувањето се смета за лажење. Искуството покажува дека доволна е една недоследност за да се наруши целиот впечаток. Искусните работодавци не само што ја препознаваат лагата, туку често ја оставаат намерно да „виси“ во воздухот. Искреноста не мора да биде брутална, но мора да биде чиста.
Хуморот е ризик, не стратегија
Не знаеш кој е човекот спроти тебе. Не го знаеш неговиот вкус, ниту границите на неговиот хумор. Она што тебе ти изгледа духовито, за некого може да биде несоодветно или празно. Интервјуто не е сцена за стендап. Подобро е да бидеш разбирлив отколку смешен по секоја цена.
Почитта кон туѓото време се памети
Кога ќе добиеш можност да поставиш прашање, тоа е момент да покажеш зрелост, не листа желби. Јасно, концизно прашање, поставено со внимание и контакт со погледот, говори многу повеќе од десет небитни теми. Луѓето кои не умеат да селектираат прашања, ретко умеат да селектираат задачи.
Минатото не се расчистува на интервју
Негативни коментари за поранешни колеги, фирми или шефови се црвено знаме. Не затоа што сите минати работи биле идеални, туку затоа што интервјуто не е терапија. Начинот на кој зборуваш за другите, кажува многу повеќе за тебе отколку за нив.
Пребирливоста не изгледа како самопочит
Ако уште од првата средба почнеш со барања, забелешки и услови, оставаш впечаток дека ќе бидеш тежок за соработка. Самопочитта се покажува со став, не со список на незадоволства.
На крајот, разговорот за работа не е испит што се полага, туку средба што се доживува. Не одиш таму за да одиграш улога, туку за да покажеш дека знаеш да бидеш присутен, искрен и човечки. Работодавците не бараат совршени луѓе. Бараат луѓе со кои можат да работат без напор.
