Понекогаш мислиме дека домот е само ѕидови, под и покрив. Но вистината е многу подлабока. Домот е продолжение на нас самите – на нашата мисла, ритам, внатрешна состојба. Како и за сѐ друго што вреди, и за уредувањето на внатрешноста на станот или куќата не е доволна само желбата да изгледа „убаво“. Потребно е чувство, знаење, искуство, па и одредена доза зрелост. Зашто смислата за хармонија не е само во формата, туку во односот меѓу просторот, предметите и човекот што живее во него.
Денес, кога живееме во градови што често се квазиурбани, пренатрупани и акустично и визуелно агресивни, сѐ повеќе внимание се посветува на таканаречената енергетика на просторот. Не како езотерична мода, туку како реална потреба човекот повторно да воспостави рамнотежа меѓу себе и средината во која престојува.
Кога просторот дише, дише и човекот
Современите истражувања од областа на environmental psychology и neuroscience потврдуваат дека распоредот на просторот, светлината, боите и протокот на движење директно влијаат врз нивото на стрес, концентрацијата и психофизичкото здравје. Концепти како biophilic design и human-centered interiors веќе не се теорија, туку практика што се применува во домови, канцеларии и здравствени установи.
Оттука и препораката што често ја даваат специјалистите за уредување на простор – енергијата мора да има слобода да се движи. Просторот не смее да биде загушен, ниту визуелно, ниту функционално. Ѕидовите, преградите и мебелот не се тука за да ја блокираат енергијата, туку за да ја насочат.
Домот треба да биде место што смирува, но и поттикнува. Место каде што се одмара телото, но и се активира умот. Каде што односите во семејството природно течат, а не се судираат. Хармонијата во просторот често е првиот чекор кон хармонија во човекот.
Мебелот како сојузник, не како товар
Една од најчестите грешки е несразмерот – премногу мебел во премал простор или крупни парчиња што визуелно го „гушат“ просторот. Мебелот треба да биде соодветен на димензиите на просторијата, и по број и по форма. Не заради естетика, туку заради функционалност и проток.
Во дневната соба, на пример, софите и фотелјите најдобро функционираат кога се потпрени на внатрешни ѕидови, со наслон свртен кон ѕидот, а не кон вратата или прозорецот. Дијагоналната поставеност во однос на ѕидовите создава чувство на стабилност и контрола. Мали столчиња, вазни со живи растенија, аквариум или мала фонтана не се само декоративни елементи – тие го оживуваат просторот и ја поттикнуваат циркулацијата на воздух, светлина и позитивна енергија.
Дневната соба е дозволено да биде пожива. Таму се собира семејството, таму доаѓаат гостите. Потопли бои, поинтензивно светло, музика, разговор – тоа е просторот каде што енергијата може да биде погласна.
Работниот агол како зона на фокус
Работниот простор, без разлика дали е канцеларија, ателје или само агол од собата, бара посебно внимание. Идеално е кога е физички одвоен од останатите простории. Кога тоа не е можно, барем визуелно треба да се дефинира како посебна зона.
Работната маса најдобро е да биде поставена покрај прозорец, со природна светлина што паѓа од левата страна. Ако е можно, да биде странично ориентирана во однос на вратата, со наслонот на столицата свртен кон ѕидот. Тоа создава чувство на сигурност и подобра концентрација. Истите принципи важат и за учење, креативна работа, сликање или музицирање.
Но, на крајот, ниту едно правило не е посилно од интуицијата. Ако нешто „не легнува“, веројатно не е на своето место. Просторот најдобро го уредува оној што живее во него, ако си дозволи да слуша што му кажува внатрешното чувство.
Просторот и односот со него
Квалитетот на енергијата во домот не го создава само распоредот, туку и односот на човекот кон просторот. Ако нешто ве оптоварува, ве заморува или ве прави нервозни, тоа е знак дека просторот бара промена.
Големите парчиња мебел, како ормани и регали, најдобро е да бидат во посебни простории. Ако тоа не е можно, нека бидат поставени на внатрешни ѕидови, не директно спроти врата и малку оддалечени од ѕидот. Така се подобрува циркулацијата на воздух, се намалува кондензацијата и се создава попријатна атмосфера.
Домот не е изложбен салон. Тој е жив организам. И кога ќе почне да „дише“, човекот почнува да се чувствува поздраво – и телесно, и ментално.
