Не е нескромно зашто е непорекливо:
Уште од моите почетоци-моето пројавување во поезијата, пред повеќе од 50 години (стихозбирка „Куќа што молчи“, 1971.-излезе од печат во февруари 1972.), па сѐ до денес бев и сум македонски поет кој најмногу експериментира со поетскиот јазик. (Посочувам и на поетскиот манифест „На чекор од говорот“, чиј коавтор сум, а кој се темели најмногу на мојата поезија.)
Најнова моја поетска авантура (од дури 10 во тек!) е АПСТРАКТНА ПОЕЗИЈА (немски песни)-поетската инсталација во настанување-создавање „Пој на птици и дете“. (Како другите мои дела-со истовремено објавување на Интернет).
Станува збор за специфичен поетски метајазик. Се надевам дека скоро ќе напишам мал „објаснувачки“ есеј за него.
И ова од еден стар бел дедо-непризнаен, маргинализиран и премолчен мислител и книжевник.
ЗА СЛОБОДНО ПРОМИСЛУВАЊЕ, белешки, 28
