Радиото е еден од оние предмети што одамна ја надминале својата техничка функција. Во многу домови тоа било првиот прозорец кон светот, семејниот центар околу кој се слушале вести, музика, спортски преноси, гласови од далечни градови и станици што навечер едвај се фаќале низ шумот на брановите. Затоа старите радиоприемници не се само апарати со ламби, дрвени кутии, скали и копчиња. Тие се мала домашна архива на едно време кога звукот имал тежина, а трпението било дел од слушањето.

Иницијативата на Емитер за виртуелна изложба на стари радија, започната во духот на Светскиот ден на радиото, е важна токму затоа што ја собира таа меморија од приватните домови, работилници, тавани и семејни приказни. Од „Космај“ и „Тесла“, преку „Искра“, RIZ, Ei и Telefunken, секој приемник носи сопствена биографија. Некогаш техничка, некогаш семејна, а најчесто – двете заедно.

Виртуелна изложба на стари радија

Како што најавивме во статијата „Светски ден на радиото“, Емитер излегува со иницијатива да направиме наша, македонска виртуелна изложба на фотографии од стари радиоприемници на наши читатели, за одбележување на Светскиот ден на радиото.

Затоа, доколку имате интересен примерок на постар радиоприемник, испратете неколку фотографии од него на нашата адреса [email protected], а ние ќе ги објавиме овде, на порталот на ЕМИТЕР, како и на фејсбук фан-страницата на списанието ЕМИТЕР. Заедно со фотографиите дајте ни и податоци за моделот, годината на производство, брановите подрачја и некои занимливости во врска со вашиот радиоприемник.

Се надеваме дека на овој начин ќе добиеме убав пресек на развојот на радио културата во Македонија.

Податоците за радиоприемниците и сопствениците се дадени кај секоја фотографија.

Видео

Видеопрезентација на стари радиоприемници во сопственост на Мирко Павлески од Охрид.

Оваа виртуелна изложба има вредност што не се мери само со бројот на модели, ламби, бранови подрачја или години на производство. Нејзината вистинска сила е во тоа што покажува како техниката станува културна меморија. Еден стар радиоприемник, сочуван во дневна соба, работилница или семејна куќа, понекогаш кажува повеќе за времето од многу официјални документи. Тој го памети начинот на кој луѓето чекале вести, слушале музика, барале далечни станици и го внесувале светот во домот. Во таквите предмети има тивка историја – не голема, државна и свечена, туку блиска, човечка и домашна.