Од што или од кого он се сокрива во трње? Не во трње на или крај неговиот пат, туку подалеку од него, на чекор-два од последниот свиок до крајот-до крстопатот. Згора, трњето се раширило до раб на стрмна провалија, па е доволно само едно невнимателно движење и да падне во неа.
Одговор на прашањето:
Он се сокрива во трње од страв, можеби повеќе од загриженост дека пред последниот свиок може да премали од одење и да не стаса на крајот на неговиот пат. Ако е тоа, тогаш не станува збор за сокривање во трњето, туку за собирање снага? Ако е за тоа, тогаш зошто баш во трње? Зошто не зад стената која го кривули? Напросто затоа што се навикнал на трње бидејќи патот му е трновит. Како сиот негов живот. А од кого се сокрива? Од сите кои досега одеа зад него следејќи го или настојувајќи да го стасаат и да го престасаат пред последниот свиок. Како сокриен ќе ги одврати од натамошно следење или стасување и престасување? Според него, многу веројатно затоа што од една страна патот и кајот ним природно не им припаѓаат, ниту можат да станат нивни, а од друга нема ни што да прават ни што да бараат на крајот-на неговиот крстопат.
При сокривањето неколку трна му се забија во месо. Еден прилично длабоко во десната рака, меѓу палецот и показалецот. Уште полошо: при забивање се скрши наполу, така што да не може да го извлече. Сигурно брзо местото ќе загнои и ќе мора со засекување со нож.
Му се одолжи сокривањето. Веќе започна квечерината. Згора, оние што одеа зад него на неговиот пат премалија исто како него, токму пред свиокот, па испоседнаа во сенката на стената која го кривули. Да соберат снага. А и не гледаа никаков негов траг. Да не се струполил во провалијава?! Квечерината забрзано им го намалуваше догледувањето.
Некои почнаа да се колебаат, да се двоумат, да ѝ се предаваат на залудноста од одењето по неговиот пат. Поготово од крајот, од крстопатот кој не е, ниту може да биде нивен. Едни тргнаа назад молчешкум и со наведени глави.
Он реши да остане сокриен во трњето додека не тргне последниот.
ДРЕБНАВОСТИ НА ДРЕБНАВ ЧОВЕК, наративна поезија, 7
