Новак Ѓоковиќ го заврши УС опен 2026. уште во првото коло, по меч што траеше четири часа и 36 минути и во кој негов противник не беше само Маријано Навоне. Србинот се бореше со повраќање, грчеви и болки, а 25-годишниот Аргентинец ја искористи шансата и славеше со 7:6 (7-5), 5:7, 4:6, 6:2 и 6:1 на „Артур Еш“ во Њујорк. Тоа е прв пораз на Ѓоковиќ во првото коло на УС опен и негов најран крај на еден гренслем-турнир од Австралија опен во 2006. година.
Резултатот сам по себе е сензација. Ѓоковиќ има 24 гренслем-титули, 4 пати го освојуваше турнирот во Њујорк и пристигна со уште една можност да ја продолжи потрагата по рекордната 25. голема титула. Сепак, овојпат приказната постепено престана да биде само тениска. Она што се гледаше на теренот, а Ѓоковиќ подоцна го потврди, беше натпревар во кој телото сè потешко одговараше на она што умот сè уште го бараше од него.
Имаше водство, но немаше веќе од каде да земе сила
Парадоксот е што Ѓоковиќ беше многу блиску до целосна контрола на мечот. Откако го загуби првиот сет во тајбрејк, ги освои следните два и во четвртиот стигна до брејк предност. Во многу други вечери тоа ќе беше моментот кога неговата позната способност да преживее тежок натпревар ќе почнеше да го крши противникот. Овојпат се случи спротивното. Навоне го врати брејкот, го освои четвртиот сет со 6:2, а во решавачкиот Ѓоковиќ веќе не можеше да го задржи потребното физичко ниво.
По мечот, 39-годишниот Србин не се обиде да го сокрие проблемот зад дипломатски тениски фрази. Објасни дека гадењето и повраќањето не биле изолиран инцидент во Њујорк, туку нешто со кое се соочувал на речиси секој натпревар оваа година. Потоа, како што рече, „целото тело почнува да ми се распаѓа“ – следуваат грчеви и болки, а овојпат попуштиле и грбот и рамото.
Тој дури признал дека за време на мечот размислувал да се откаже. Продолжил затоа што успеал да освои сет, потоа уште еден и повторно почувствувал дека можеби има пат до победата. Тоа е она старо Ѓоковиќево убедување дека мечот не е загубен додека навистина не заврши. Сепак, во четвртиот и петтиот сет желбата да остане на теренот веќе не можела да го надомести она што физички го губел.
Навоне не доби подарок – го доби најголемиот меч во кариерата
Физичките проблеми на Ѓоковиќ не треба да ја избришат другата половина од приказната. Маријано Навоне, моментно 48. тенисер на АТП-листата, остана во мечот и кога Србинот водеше со 2 сета спрема 1 и со брејк во четвртиот. Аргентинецот ја издржа сцената, долгите размени и притисокот што го носи петти сет против најуспешниот гренслем-тенисер во машка конкуренција.
За Навоне ова беше прва победа над тенисер од Топ 20 на еден гренслем-турнир. По мечот зборуваше за искуство што тешко се споредува со нешто друго во неговата кариера – пет сета на најголемата сцена против човек кого го смета за најдобар на сите времиња. Победата над својот идол од детството ја опиша како остварување на сон.
И самиот Ѓоковиќ инсистираше поразот да не се сведе само на неговата физичка состојба. Му честиташе на Навоне, го нарече борец и јасно стави до знаење дека Аргентинецот ја заслужил победата. Тоа е важна граница во читањето на мечот: едниот играч физички се распаѓаше, но другиот сепак мораше да остане на нозе доволно долго за да го победи.
Солзите во Њујорк кажаа повеќе од резултатот
На 1:3 во петтиот сет Ѓоковиќ беше видливо емотивен. Публиката на „Артур Еш“ се обиде да го крене, а тој подоцна рече дека токму таа поддршка била еден од ретките светли моменти во вечерта. За своето физичко чувство на теренот беше многу поостар: натпреварот не му донел никакво уживање и речиси секој момент го доживувал тешко.
Токму тука овој пораз станува поголем од една спортска сензација. Ѓоковиќ со години ја изгради кариерата и врз способноста да оди таму каде што другите веќе немаат сила. На 39 години умот очигледно сè уште бара исто, но телото сè почесто поставува поинакви услови. Во Њујорк тие два света се судрија пред полн стадион.
Нема основа од овој меч да се прогласува крај на неговата кариера. Ни самиот Ѓоковиќ не го направи тоа. Но, кога беше прашан дали проблемите можат да се решат одговорот беше краток: „Не знам. Се обидувам“. Потоа призна дека се обидува да разбере што му се случува и колку далеку може да продолжи на ваков начин. Тоа е можеби најважната реченица по овој УС опен – не најава за заминување, туку првично признавање дека границата повеќе не е само противникот од другата страна на мрежата.
Две децении без пораз во прво коло на гренслем завршија во една долга њујоршка вечер. Ѓоковиќ по мечот едноставно рече дека е горд на она што го постигнал, но дека „сегашноста е сегашност“. Навоне продолжува во второто коло. За Ѓоковиќ поважниот меч сега можеби ќе биде оној надвор од теренот – да открие што му се случува на телото и дали тоа сè уште може да го следи шампионскиот инстинкт.
