Понекогаш работите повеќе од сите, останувате подолго, се обидувате да бидете коректни и лојални, а сепак имате чувство дека кај шефот ништо од тоа не поминува. Наместо признание, добивате тишина. Наместо доверба, сомнеж. И тогаш почнувате да си го поставувате најнезгодното прашање – дали проблемот е навистина само во него, или можеби и јас несвесно правам нешто што го иритира?
Најчесто не сте единствениот што се чувствува така. Во секоја фирма постои таа илузија дека „само јас сум на удар“, дека сите други некако полесно пливаат. Реалноста е посурова и поедноставна – одредени однесувања, дури и кога ни изгледаат безопасни или логични, кај надредените се читаат сосема поинаку.
Доцнењето не е минута, туку порака
Секој доцни понекогаш. Сообраќајот, автобусот, животот. Но моментот кога не се јавувате, кога не чувствувате потреба да објасните, во главата на шефот се преведува како „не ми е важно“. Според истражувања за перцепција на професионалноста објавени на Harvard Business Review, доцнењето не се доживува како проблем со времето, туку како проблем со одговорноста. А редовното доцнење, без разлика колку добро работите, постепено ве турка кон маргината.
Кога немате иницијатива – и кога ја имате премногу
Постои тенка линија меѓу самостојност и пасивност. Кога постојано прашувате за работи чии одговори се очигледни, оставате впечаток дека не размислувате однапред. Од друга страна, кога секој ден истурате идеи без филтер, без чувство за момент, лесно можете да звучите како некој што сака да ја води фирмата од сенка.
Психологијата на лидерството одамна укажува дека добрата иницијатива е контекстуална – не е прашање колку идеи имате, туку кога и како ги изнесувате. Ова јасно го разработува American Psychological Association во анализите за работна комуникација и хиерархија.
Дрдорењето зборува повеќе од зборовите
Озборувањето, пакосните коментари, бескрајните анализи кој што рекол и кој како погледнал – за шефот тоа ретко е знак на социјалност. Почесто е аларм дека немате доволно работа или дека не знаете да ја држите фокусирана енергијата. Во средини каде концентрацијата е клучна, ваквото однесување се чита како саботажа, не како дружељубивост.
Лојалноста не е робување, но ниту бегство
Кога работите премногу „на страна“, без јасна комуникација, шефот почнува да се прашува дали сте веќе со една нога надвор. Не затоа што нема право на личен живот, туку затоа што големите проекти бараат доверба. Ако некој мисли дека нема да ве има утре, логично е денес да ве прескокне.
Страста се гледа и кога молчите
Начинот на кој седите на состанок, како слушате, дали се сеќавате на договореното – сето тоа зборува. Лицето што во 16:00 исчезнува без да погледне назад ретко се доживува како човек за раст и одговорност. Во такви случаи, шефот ве гледа како стабилен, но заменлив дел од машината.
Пријателството има граници
Една од најчестите грешки е обидот да се избрише линијата меѓу професионално и лично. Родендени, приватни разговори, подароци – сето тоа може да биде убаво, но не и очекувано. На работа, улогите се јасни. Кога ги мешате, создавате непријатност и отпор, дури и ако намерите ви се најчисти.
Малите лаги брзо стареат
Првпат ќе помине. Вторпат можеби. Потоа станува образец. Изговорите за недочитан e-mail или „не сум видел“ документ ретко остануваат невидливи. Довербата не се губи одеднаш, туку се троши.
Детинетоста не е креативност
Разиграноста е добредојдена, но кога комуникацијата, изгледот и однесувањето личат на училница, пораката е јасна – не ве сфаќаат сериозно. А сериозноста, колку и да не е модерна, сè уште е валута во деловниот свет.
Кога нишаните погрешна мета
Најопасниот терен е мешањето во шефовата работа, имитирањето на неговите чекори или жалењето „по вертикала“. Овде не станува збор за критика, туку за перцепција на закана. И таа речиси секогаш се санкционира.
Решението не е магично. Почнува со тоа да сфатите што конкретно го иритира, а потоа свесно да го коригирате. Не за да му угодите, туку за да си ја заштитите позицијата и нервите. А ако ништо друго не помага – да, јогата навистина смирува. И телото, и егото.
