На 11 август 1929 година на „Лиг парк“ во Кливленд имало повеќе од 25.000 гледачи. „Њујорк јенкис“ гостувале кај Кливленд, но вниманието не било насочено само кон резултатот. Бејб Рут пристигнал на стадионот со 499 хоум-рани во кариерата и цела Америка веќе чекала кога неговата следна топка ќе ја прелета оградата. Не морале долго да чекаат. Во неговото прво појавување на палката, во втората измена, Рут добил висока брза топка од фрлачот Вилис Хадлин и ја испратил преку високата ограда на десното поле. Со тој удар станал првиот човек во историјата на професионалниот американски бејзбол што стигнал до бројката од 500 хоум-рани.
Денес, кога спортот има статистика за речиси секое движење и кога границата од 500 хоум-рани е еден од најпознатите симболи на долгорочна моќ во Major League Baseball, лесно е да се заборави колку необична била таа бројка во 1929 година. Рут не влегол во некаков постоечки клуб. Тој го создал. MLB и денес го бележи како првиот член на клубот „500“, а следниот играч што ќе стигне до таа граница ќе мора да чека уште единаесет години.
Пред натпреварот најавил дека токму тој ден ќе го погоди бројот 500
Околу историскиот хоум-ран постои и еден детал што прекрасно се вклопува во легендата за човекот кој знаел дека публиката не доаѓа само да гледа спорт, туку и него. Според тогашниот извештај на „Cleveland Plain Dealer“, Рут уште пред натпреварот му рекол на шефот на обезбедувањето Х. Клеј Фолгер дека токму тој ден ќе го погоди својот 500-ти хоум-ран. Побарал само една услуга – ако топката заврши надвор од стадионот, човекот што ќе ја најде да биде донесен кај него, затоа што сакал да ја зачува.
Деталната реконструкција на натпреварот на Society for American Baseball Research покажува дека топката навистина ја напуштила играта на спектакуларен начин. По ударот од палката на Рут таа ја прелетала оградата на десното поле, висока околу 12 метри, удрила во скалило или праг на блиската Lexington Avenue и се стркалала кон Џејк Гајзер, човек од Њу Филаделфија во Охајо кој бил во Кливленд во посета на роднини и се подготвувал да фати автобус за дома.
Така еден од највредните бејзболски сувенири во тој момент завршил буквално пред нозете на случаен минувач.
Гајзер бил пронајден и донесен до клупата на „Јенкис“. Таму го чекал Рут. Изворите од времето малку се разликуваат околу деталите, но се согласуваат за суштината: човекот ја вратил историската топка, а Рут го наградил со потпишани бејзбол-топки и му дал банкнота од 20 долари. Биографијата на Рут во SABR го бележи истиот момент како една од малите приказни што го следеле неговиот 500-ти хоум-ран.
Најневеројатниот податок е колку далеку бил пред сите други
За да се разбере колку доминантен бил Бејб Рут, не е доволно само да се каже дека бил прв до 500. На 11 август 1929 година најблиску до него меѓу големите хоум-ран удирачи бил Сај Вилијамс со 249 хоум-рани. Додека конкуренцијата сè уште не била стигната ни до половина од неговата бројка, Рут веќе создавал нова статистичка категорија.
Тоа не било случајност, туку последица на начинот на кој тој го променил бејзболот во дваесеттите години. Рут ја започнал кариерата како извонреден фрлач кај „Бостон ред сокс“, а потоа неговата неверојатна моќ на палката постепено ја променила и неговата позиција и самата игра. Кога во 1920 година, во својата прва сезона со „Њујорк јенкис“, погодил 54 хоум-рани, тоа било повеќе од вкупниот број хоум-рани на 14 од останатите 15 тимови во лигата. SABR неговото влијание врз играта го опишува како револуционерно – бејзболот што дотогаш многу повеќе се потпирал на трчање, кратки удари и тактичко освојување база по база, одеднаш добил ѕвезда која можела со еден замав да ја испрати топката и резултатот зад оградата.
Со него хоум-ранот станал спектакл. Навивачите почнале да доаѓаат на стадион и за да го видат Рут како удира, дури и кога играле за противничкиот тим. Весниците го следеле речиси секој негов чекор, а новинарите му измислувале прекари со истата брзина со која тој испраќал топки на трибините. „Bambino“ и „Sultan of Swat“ ќе останат најпознати, но зад сите прекари стоела едноставна причина – американскиот спорт дотогаш немал ѕвезда од таков размер.
Историскиот хоум-ран не им помогнал на „Јенкис“ да победат
Еден од убавите детали во целата приказна е што историјата и резултатот на натпреварот тргнале во различни насоки. Хоум-ранот на Рут бил првиот поен на натпреварот, но Кливленд на крајот победил со 6-5. Вилис Хадлин, човекот кој го фрлил теренот од кој Рут го погодил бројот 500, останал во играта и ја забележал својата 12-та победа во сезоната.
За Кливленд тоа бил важен резултат во борбата во Американската лига. За историјата, резултатот станал фуснота. Утредента насловите биле за Рут.
Тоа добро го објаснува неговиот статус во тоа време. Бејзболот бил тимски спорт, но Бејб Рут веќе бил нешто поголемо од еден натпревар. Луѓето можеле да си заминат задоволни од стадионот дури и ако домашниот тим загубел, само затоа што го виделе „Бејб“ како испраќа топка над оградата. Во Кливленд домашните навивачи го добиле идеалниот исход – нивниот тим победил, а истовремено присуствувале на историскиот 500-ти удар.
Бројката 500 подоцна стана еден од најтешките клубови во американскиот спорт
Кога Рут ја поставил границата во 1929 година, никој не можел да знае колку значајна ќе стане. Денес „500 Home Run Club“ е еден од најпознатите статистички клубови во бејзболот. За да се стигне таму не е доволно играчот да има една или две фантастични сезони. Потребни се моќ, долга кариера, здравје и способност истото ниво на удирање да се повторува со години.
Рут бил првиот и тука. Официјалната историја на MLB покажува дека тој не бил прв само до 500, туку и првиот играч што стигнал до кариерните граници од 200, 300, 400, 600 и 700 хоум-рани. Со други зборови, во најголем дел од својата кариера Рут не бркал туѓи големи хоум-ран рекорди. Тој ги измислувал границите што следните генерации ќе ги бркаат.
Во 1931 година стигнал до 600. Во 1934 година го погодил бројот 700. А на 25 мај 1935 година, веќе како играч на „Бостон брејвс“, во Питсбург ги погодил последните три хоум-рани во својата кариера. Третиот од нив бил бројот 714. Националната бејзболска куќа на славните ја чува и приказната за таа последна историска топка, со која била заокружена кариерата на човекот што практично ја редефинирал моќта на удирачот.
Рекордот од 714 изгледал речиси недопирлив
Бејб Рут се повлекол во 1935 година со 714 хоум-рани и долго време бројката изгледала како нешто што постои надвор од реалниот дострел на останатите. Јими Фокс, Мел От, Тед Вилијамс, Вили Мејс и други големи удирачи ќе влезат во клубот 500, но рекордот на Рут ќе остане на врвот со децении.
Дури на 8 април 1974 година, речиси 39 години по последниот хоум-ран на Рут, Хенк Арон од „Атланта брејвс“ ја испратил топката преку оградата за својот 715-ти хоум-ран и конечно го симнал Бејб од врвот. MLB го бележи моментот на Арон како крај на едно од најдолгите и најпознати владеења со голем рекорд во американскиот спорт.
Но фактот што рекордот на крајот бил соборен не ја намалува големината на она што се случило во Кливленд во 1929 година. Напротив. Секој следен играч што стигнал до 500 влегувал низ врата што прв ја отворил Рут.
На 11 август 1929 година тој не собори рекорд – создаде нова мерка за величина
Можеби токму затоа 500-тиот хоум-ран е поинтересен од многу други рекорди на Бејб Рут. Тој ден немало човек пред него што веќе стигнал таму. Немало стара бројка на таблата што требало да биде надмината. Рут стигнал до територија во која бејзболот дотогаш немал статистика.
Една висока брза топка од Вилис Хадлин, еден замав во втората измена и топка што ја прелетала оградата на „Лиг парк“ биле доволни за бројот 500 засекогаш да добие друго значење.
Џејк Гајзер случајно стоел на вистинското место на Lexington Avenue и ја нашол топката. Рут си ја вратил, му дал 20 долари и неколку потписи, а „Јенкис“ го загубиле натпреварот со еден поен. Сè останато го направило времето.
Речиси еден век подоцна, секогаш кога некој голем удирач ќе почне да се приближува до 500 хоум-рани, повторно се појавува истото име на почетокот на списокот.
