Круг што не се затвора случајно
Има симболики што не се режираат, туку се случуваат затоа што имаат смисла. Андреа Бочели е една од нив. Пред точно дваесет години, тој пееше на затворањето на Игрите на Специјална Олимпијада. Оваа година, пред само два дена, истиот тој глас ја отвори церемонијата.
Не како ретроспектива. Не како носталгичен трик. Туку како јасна порака дека вредностите што некогаш биле на маргините денес стојат на почетокот.
Пред славата – дисциплина, не мит
Уметничката биографија на Бочели нема ништо од бајковитото „откритие преку ноќ“. Напротив. Роден во Тоскана, со сериозни проблеми со видот уште од раѓање, тој целосно го губи видот на дванаесетгодишна возраст по несреќа при спортска игра. Но музиката во неговиот живот доаѓа уште порано – пијаното, флејтата, класичната школа, дисциплината.
Паралелно со музиката, студира право и дипломира на Универзитетот во Пиза. Работи како адвокатски приправник, а навечер свири пијано по барови и ресторани за да може сам да си ги финансира часовите по пеење. Тоа е важен детал – кариерата на Бочели не е резултат на храброст, туку на истрајност.
Сан Ремо како пресврт, не како цел
Пробивот доаѓа во раните деведесетти преку фестивалот во Сан Ремо. Прво како релативно непознат пејач, потоа како глас што веднаш се издвојува. Не затоа што е „поинаков“, туку затоа што не глуми ништо. Таму станува јасно дека станува збор за тенор кој не прифаќа жанровски ѕидови.
Од тој момент, неговата кариера оди по линија што ретко кој ја одржал без компромис – истовремено присутен во светот на операта и во популарната музика. Пее Верди и Пучини, но снима и албуми што стигнуваат до публика која никогаш претходно не слушала класика.
Кариера што не ја поедноставува уметноста
Фактите се јасни. Над 90 милиони продадени албуми ширум светот. Албуми што со години се на врвот на класичните и кросовер листи. Настапи на Олимписки церемонии, во Метрополитен операта, во најпрестижните концертни сали на светот. Но најважното – Бочели никогаш не ја „преведе“ класиката за да биде популарна. Тој ја донесе до луѓето без да ја симне од нејзиното достоинство.
Затоа неговата публика секогаш е мешана. Луѓе што првпат слушаат опера. Луѓе што мислат дека операта не е за нив. И луѓе што мислеле дека веќе сѐ знаат за неа.
Од затворање кон отворање – смислата на континуитетот
Токму поради оваа биографија, моментот со Специјалната Олимпијада добива тежина. Пред дваесет години, Бочели пееше на затворање – како глас што ја испраќа надежта понатаму. Денес, тој ја отвора церемонијата – како потврда дека таа надеж не била наивна.
Ова не е програмска симетрија. Ова е вредносна. Човек кој цел живот одбивал да биде дефиниран исклучиво преку својата попреченост, стои на почетокот на настан што го бара истото од светот – да престане да ги мери луѓето преку ограничувања.
Ова е изведба на „Because We Believe (Ama Credi E Vai)“, песна што тој ја отпеа на Затворањето на Зимските Олимписки Игри во Торино 2006, и одлично ја пренесува емоцијата што ја сврзува со неговите големи церемонии во животот и кариерата.
Уметност што не бара аплауз за да важи
Затоа врската меѓу Бочели и Специјалната Олимпијада не делува како хуманитарен гест, туку како логично продолжение на неговиот животен пат.
Ист глас, поинаков свет
Кога ќе се погледне наназад, не се гледа само кариера. Се гледа интегритет. Ист глас на две точки оддалечени дваесет години – еднаш на крајот, еднаш на почетокот. И во двата случаи, без потреба од објаснување.
Тоа не е симболика за сцена. Тоа е биографија што се претвора во порака.
