Јас ли сам слушам крици
на живи и мртви птици
на небо
на гладни и сити ѕверки
на земја
на суви коски и корени
под земја
или ги слуша и некој
што во меѓувреме
од раѓање до самување
на почеток кон бескрај
ми е ближен може како
пак јас
во исчекување да се случи
нешто никогаш случено
очекувам да си одговорам
макар во ниедно доба
по полноќен миг
на почин
заглушни крици
со понекој спокоен глас
или тивок плач
на дете кое нема кој
да го нарани
со мајчино млеко
со понекој тревожен звук
или сè појако фучење
на притаен призрак
кој нема кој да го изгони
во беспатје
крици што ми го забавуваат
одот решителен
кон нова слобода на духот.
ОГОН ВО ПУСТОШИЈА, Огон, поетска студија, 44
