Таа е пред сончевина кога трае долго, та предолго, кога е густа како смола или исткаена од непробојни и неискинливи нишки како пајакова мрежа. Таа е пред сончевина кога трае предолго, кога е веќе неснослива и кога задушува живот. Таа е пред сончевина кога навалува со безнадежност, кога натура слепота и кога почнува да завладува со бесмислена студенина.

Мрачнината е во рамновесие со сончевината кога е еднаква со неа според силината на своето време, кога е наспоредна според ритамот на природата и кога е во одбрана на спокојот на животот. Мрачнината е во рамновесие со сончевината кога му е предадена на човекот за сонување, кога е со него во неговата интимност, кога е подготвена за момент на вистина и на будење со самосвест, и кога е преуморна од сопствениот длабок молк.

Мрачнината е по сончевината откако животворноста на сончевината по голема, та преголема неизвесност, заедно со сомнение, одново ќе се докаже себеси во дело, во дела, во нова духовна енергија.

ЖИВОТВОРНА СОНЧЕВИНА, наративна поезија, 33