Душа ме боли од оваа пустелија и суша околу мене. Расте, се шири, се растура, а немам сили ниту камен со капка вода да го полеам.
Што сè бездушни им прават на луѓе, на народи, на цели светови.
Природата има душа, а нелуѓе токму неа катаден ја напаѓаат, ја унижуваат, ја разболуваат, во непребол ја оставаат.
Душата на природата и душата на човекот не можат една без друга. Обете умираат штом ќе се разделат и ќе се заборават.
Рани душа да те слуша? Малку слуша оти има многу ненаранети.
Секој што има душа е човек. Нема бездушен, а се покажува како таков спремаа друг.
Од душата, од нејзината тв оречка енергија пред сè зависи дали човекот бил, е или допрва ќе биде мал, ситен, безначаен или секогаш голем, до небо извишен.
ТИВКИ КЛОКОТИ, рефлексивни искази, 13
Важна напомена: Сите права се задржани. Не е дозволено какво било преземање, копирање, објавување или преработка на делови или цели содржини од овој портал без претходно одобрение од авторот, редакцијата и/или издавачот. За секоја повреда на авторските и сродните права, Паноптикум го задржува правото да побара надомест и соодветна правна заштита.
Уредничка напомена: Во подготовката на содржината може да се користи дигитална/AI асистенција како помошна алатка за јазична, структурна, истражувачка или визуелна обработка. Финалниот текст е уреднички прегледан и објавен под одговорност на авторот и/или редакцијата. Главната илустрација на написот може да биде фотографија, авторска/архивска слика или AI-генерирана концептуална илустрација создадена за визуелна поддршка на текстот.
