Понекогаш е доволен еден случаен поглед, една реченица или едно место за некој човек да влезе во нашиот живот. Не знаеме колку ќе остане, што ќе промени, ниту дали ќе го паметиме по радоста што ни ја донел или по празнината што ќе ја остави зад себе. Средбите ретко доаѓаат со предупредување, а разделбите речиси никогаш не доаѓаат тогаш кога сме подготвени за нив.
Секој човек кого вистински сме го сретнале остава нешто во нас. Понекогаш тоа е навика, некој збор што почнуваме несвесно да го употребуваме, песна што засекогаш ќе нè потсетува на едно време. Понекогаш останува начин на гледање на светот. Човек може да замине, а неговото присуство да продолжи да живее во нашите реакции, избори и сеќавања.
Некои средби го делат животот на пред и потоа
Средбата не е само момент во кој двајца луѓе се запознаваат. Таа е почеток на нешто што не можеме однапред да го измериме. Некои средби минуваат тивко и речиси незабележливо. Други го делат животот на пред и потоа.
Има луѓе што ги познаваме со години, а едвај допираат до нас, и луѓе со кои сме поминале само неколку часа, но по нив веќе не сме сосема исти. Времетраењето не е секогаш мерка за блискоста. Некои односи се градат со години, други се препознаваат речиси веднаш. Она што ги прави важни не е бројот на заедничките денови, туку местото што го заземаат во нашето внатрешно искуство.
Дури подоцна разбираме дека многу од она што сме станале е создадено и од луѓето што сме ги сретнале. Од некого сме научиле да веруваме повеќе, од друг да бидеме повнимателни. Некој нè охрабрил, некој нè разочарал, а некој само бил присутен во вистинскиот момент. И секоја од тие средби, добра или болна, нешто поместила во нас.
Разделбата ја открива тежината на присуството
Разделбата често го открива она што средбата успевала да го скрие – колку ни значел некој. Додека луѓето се покрај нас, нивното присуство лесно станува дел од секојдневието. Се навикнуваме на гласот, на пораките, на чекорите, на малите недоразбирања и на обичните разговори. Дури кога нешто од тоа ќе исчезне, сфаќаме дека токму од тие ситници бил изграден еден дел од нашиот живот.
Не мора секоја разделба да биде трагична. Некои луѓе едноставно ја завршуваат својата улога во една животна етапа. Патиштата се раздвојуваат без вина, без предавство и без големи зборови. Се менуваат градови, интереси, желби и приоритети. Она што некогаш било блискост, со време станува спомен.
Можеби токму тоа е една од потешките вистини за човечките односи: нешто може да биде искрено, важно и убаво, а сепак да не трае засекогаш. Крајот не го поништува она што му претходело. Една приказна не станува безвредна само затоа што завршила.
Разделбите без последно збогум
Постојат и разделби што никогаш не се кажани наглас. Никој не изговорил збогум, а сепак двајца луѓе веќе одамна не се дел од истиот живот. Разговорите станале поретки, па престанале. Средбите почнале да се одложуваат. Наместо караница или конечен разговор, дошла тишината.
И одеднаш, без јасен датум, некоја блискост се претворила во минато. Можеби токму ваквите разделби најдолго нè следат, затоа што немаат последна точка. Во нив секогаш останува нешто недоречено – прашање, можност, реченица што никогаш не била кажана.
Човекот понекогаш полесно се помирува со јасното заминување отколку со бавното исчезнување. Кога нешто има крај, можеме да му дадеме место во сеќавањето. Кога само се разлева во тишина, долго остануваме меѓу она што било и она што можеби сè уште би можело да биде.
Да се биде близок значи да се прифати ризикот
Но човек не може да живее само со страв од заминувањата. Ако секоја средба ја мериме според можната разделба, никогаш нема вистински да се сретнеме со никого.
Блискоста секогаш носи ризик. Оној што ни станал важен може да нè напушти, да се промени, да се оддалечи или едноставно животот да го одведе на друго место. Тоа сознание може да нè натера да се чуваме, да не се врзуваме премногу, да оставаме растојание за подоцна помалку да боли. Само што со таквата заштита лесно можеме да се заштитиме и од највредното што една средба може да ни го донесе.
Не можеме однапред да знаеме кој ќе остане. Можеме само да одлучиме дали, додека е тука, ќе бидеме вистински присутни.
Некои луѓе заминуваат, а сепак остануваат
Можеби затоа не треба да ги делиме луѓето само на оние што останале и оние што заминале. Некои остануваат со нас токму затоа што некогаш заминале. Ги носиме во спомени, во навики, во начинот на кој сакаме, простуваме или се чуваме себеси. Разделбата ја прекинува близината, но не секогаш и значењето.
А средбите продолжуваат. Нови луѓе доаѓаат во моменти кога најмалку ги очекуваме. Некои ќе поминат само накратко. Некои ќе останат долго. За некои денес не ни претпоставуваме колку ќе ни станат важни.
Животот постојано отвора и затвора врати, а ние постепено учиме дека ниту едно доаѓање не треба да го земаме здраво за готово и ниту едно заминување не значи дека сè што му претходело било залудно.
Да се сретнеш со некого значи да му дозволиш да остави трага. Да се разделиш значи да прифатиш дека не секоја трага мора да остане присуство. Некои луѓе продолжуваат покрај нас. Други остануваат само во нас. И понекогаш токму тие вторите ги паметиме најдолго.
