Април е еден од оние месеци што не влегуваат во животот на човекот на прсти. Тој не чука тивко на врата, туку ја оттурнува. Одеднаш има повеќе светлина, повеќе воздух, повеќе боја, повеќе немир. И тамам кога ќе помислиш дека конечно си фатил ритам, април ти покажува дека природата никогаш не игра по наша команда. Еден ден е мек, мирен и сончев, а веќе следниот е ветровит, влажен, раздразлив. Како да сака да нè потсети дека будењето никогаш не е рамно, лесно и без потреси.
Месец што се отвора пред очи
Не е случајно што името на април веројатно се врзува со латинскиот збор „aperire“ – да се отвори. И навистина, токму тоа го прави овој месец. Не отвора само пупки, гранки и прозорци. Ги отвора и нашите сетила. По долгата зимска затвореност, април повторно нè учи да гледаме. Да го забележиме зеленилото што вчера го немало. Да ја почувствуваме топлината што не е лето, но веќе не е ни зима. Да се сетиме дека животот не доаѓа секогаш како голем пресврт. Понекогаш доаѓа како мала промена во воздухот.
Во Грегоријанскиот календар, април е четвртиот месец и има 30 дена, но во човечко чувство тој секогаш изгледа поголем од тоа. Како да собира повеќе движење, повеќе најава, повеќе ветување. Тоа е месец во кој природата не е веќе само надеж – таа станува доказ.
Македонското архаизирано име, кое како сите други е поврзано со природните циклуси или земјоделските работи, е тревен-месец на тревата.
Април не ветува удобност, туку движење
Мене април отсекогаш ми личел на човек што не сака застој. На некој што доаѓа да ја размрда прашината од секојдневието, да ги оттурне тешките мисли од прозорецот и да каже: доста беше мирување. Затоа и не е чудно што овој месец не е секогаш питом. Во него има и сонце и дожд, и ведрина и нервоза, и цут и кал. Но токму во таа негова непредвидливост има нешто длабоко вистинито. Секоја промена што вреди, прво носи мала вознемиреност.
Април не е само романтика со расцветани дрвја. Тој е и потсетник дека растот не е гламурозен процес. Тој знае да биде неуреден, разнишан, па и контрадикторен. Како и човекот кога се обидува да почне одново. Затоа овој месец не треба само да се гледа. Треба да се разбере.
Малиот триумф на обновата
Има нешто убаво во тоа што април никогаш не бара од нас спектакл. Не бара големи заклетви, драматични пресврти и свечени почетоци. Доволно му е да нè поттурне малку – да излеземе, да оттурнеме завеса, да вдишеме подлабоко, да поверуваме дека некои работи сепак можат да тргнат на подобро. Во таа смисла, април не е само месец. Тој е внатрешна состојба. Момент кога човек почнува повторно да се отвора кон животот, дури и ако уште не е сосема сигурен во себе.
Затоа приказната за април не е приказна само за природата. Таа е приказна и за нас. За нашата потреба од нов почеток, за нашата тивка борба со заморот, за нашата надеж дека по долгата внатрешна зима, сепак доаѓа време кога работите ќе тргнат. Не совршено. Не одеднаш. Но доволно за повторно да поверуваме.
