БИДЕЈЌИ НИЧИЕ ПОСТОЕЊЕ НЕ Е ЦЕЛОСНО АКО Е САМО ЗА СЕБЕСИ, СĖ ДОДЕКА ПОСТОИ МОРА ДА ГО ОДГЛЕДУВА И РАЗВИВА ПОСТОЕЊЕТО ЗА ДРУГ ИЛИ ЗА ДРУГИ. ТОА ЕДНАКВО СЕ ОДНЕСУВА НА СЕЧИЕ ВО ЖИВА И МРТВА ПРИРОДА.

КАКВО БИ БИЛО ПОСТОЕЊЕТО САМО ЗА СЕБЕСИ, ОСВЕН НЕЦЕЛОСНО? ИСТО ИЛИ БЛИСКО КАКО НЕПОСТОЕЊЕТО? А ШТО ЗНАЧИ НЕПОСТОЕЊЕ? ЧИЈ БИЛО ПОЧЕТОК НА ПОСТОЕЊЕ ИЛИ НЕПОСТОЕЊЕ НЕ Е МОЖЕН НИТУ БЕЗ ПОЧЕТОК, НИТУ БЕЗ ПРОДОЛЖЕНИЕ. ТОА ЗНАЧИ ДЕКА И ПОСТОЕЊЕТО И НЕПОСТОЕЊЕТО НЕ БИ БИЛЕ МОЖНИ, АКО НАЈПРВИН НЕ СЕ ОТКРИЕ, СОГЛЕДА, ОСОЗНАЕ, ПРОМИСЛИ И ЗАКЛУЧИ СУШТИНАТА НА ЦЕЛНОСТА.

ПРОБЛЕМАТИЗИРАЊЕТО, НА ПОСТОЕЊЕТО ЗА СЕБЕСИ НАСПОРЕДНО И ИСТОВРЕМЕНО СО ПОСТОЕЊЕТО ЗА ДРУГ ИЛИ ЗА ДРУГИ, ОБИЧНО СЕ СЛУЧУВА КОГА ЗАВИСНОСТА ЈА НАДВЛАДУВА НЕЗАВИСНОСТА. ПА Е МНОГУ ВЕРОЈАТНО ДЕКА ПОРАНО ИЛИ ПОДОЦНА ЌЕ СТАНЕ ПРОБЛЕМАТИЧНО СКОРАШНОТО ИЛИ ИДНОТО ПОСТОЕЊЕ. ВСУШНОСТ, ЗАВИСНОСТА ГО АКТУАЛИЗИРА НЕПОСТОЕЊЕТО. ШТО СЕ МОЖЕ ПРИТОА? МНОГУ МАЛКУ. ТАА Е НЕМИНОВНА, НЕЗАВИСНОСТА НЕ Е МОЖНО ДА БИДЕ АПСОЛУТНА, А ТОА ЈА НАМЕТНУВА КАКО НУЖНОСТ ЗАЕМНОСТА. ДУРИ И ОБУСЛОВЕНОСТА.

ПОСТОЕЊЕТО НА ЕДЕН ЖИВОТ, ЗА СЕБЕСИ И ЗА ДРУГ ИЛИ ЗА ДРУГИ, МОЖЕ ДА СЕ ПРИКАЖЕ ДЕТАЛНО. НО, ПОД УСЛОВ ДА ИМА ПРИЧИНА И ПОСЛЕДИЦА. ВО СЕГАШНИНА.

НАСЛОВИ (СĖ ВО НАСЛОВ), насловна проза, 48