Конечно оддивка од јанѕи
кои веќе не може
да бидат во јава за човек
кому од што бил самотен
кому од што бил грамаден
му иделе ту наврапито
му иделе ту најавено
постапно
од заумност.

Конечно може да оддивне
пред да замине кон предел
надежен
дека ќе заживее одново
од семе до плод
за луѓе кои во него од него
по него и со него
ќе заживеат одново
па ќе го приберат во свои
домашни огништа
со распалени огнови.

Не мора како човек
несамотен а грамаден
може несамотен корен
може грамаден стожер
сред плодна
а запустена земја
од разноразни невремиња
сред колку широка
сред толку длабока
пресушена река понорница
сред колку широка
сред толку длабока
видлива и спокојна тишина.

Веќе допрва ништо
не може да се случи
ни нему да му се случи
откога успеа да продре
со меч од свој сончев зрак
сè до прапочетокот
на заумност во стварност
сè до јазол
на дрво соголено
до срцевината

сè до негов нов
последен и прв здив.

ЈАНЅИ ОД ЈАВА ВО ЈАЗОЛ, Без јанѕи, 73