На 2 јуни 1986 година, Квин го објавија A Kind of Magic, својот дванаесетти студиски албум и една од оние плочи што не се слушаат само како збир песни, туку како цела епоха ставена под рефлектор. Четириесет години подоцна, неговата сила не е само во носталгијата по 80-тите, туку во тоа што Квин тогаш успеаја да направат нешто ретко: да го спојат стадионскиот рок, филмската митологија и поп-мелодијата во звук што веднаш се препознава. Албумот бил објавен на 2 јуни 1986 година и влегол на британската листа на албуми на првото место, каде што неговото присуство се протегнало низ 63 недели во Top 100.

Од Highlander до рок-антемија

A Kind of Magic започнал како музичка сенка на филмот Highlander, откако режисерот Расел Малкахи побарал песни од Квин. Таа врска е клучна: ова не е класичен саундтрак, но е албум што ја носи филмската идеја за бесмртност, борба, судбина и „едниот што останува“. Во текстот на Брајан Меј за албумот се наведува дека проектот почнал токму од филмот, а песните се родиле од различни сцени, реплики и емоционални јадра на приказната.

Токму затоа A Kind of Magic има чудна двојна природа. Од една страна е светол, радио-прифатлив, полн со поп-енергија. Од друга страна, во него има темна филмска длабочина, особено во Who Wants to Live Forever, песна што и денес звучи како прашање што не бара брз одговор. За пошироката приказна за бендот, вреди да се поврзе и со паноптикумскиот портрет Квин – бендот што го претвори рокот во театар на слободата.

По Live Aid, Квин повторно стануваат големи

Албумот доаѓа по легендарниот настап на Квин на Live Aid во 1985 година, момент што го врати бендот во центарот на светската сцена. One Vision, првата песна што го отвора албумот, ја носи токму таа пост-Live Aid енергија: самоувереност, ритам, голема сцена, чувство дека рокот повторно може да зборува во име на масата без да се распадне во празен спектакл.

Но вистинската магија на Квин секогаш била во тоа што зад спектаклот имало карактер. Фреди Меркјури не пееше само високо и моќно; тој ја претвораше песната во настан. Брајан Меј не свиреше само гитара; градеше простор околу гласот. Роџер Тејлор и Џон Дикон го држеа пулсот на група што можеше да биде и театар, и арена, и интимна исповед. Во таа смисла, A Kind of Magic е блиску до темите за кои Паноптикум веќе пишува во мрачната страна на славата и рок-митот: блесокот е голем, но секогаш има цена.

Песните што останаа

Насловната A Kind of Magic и денес функционира како совршена поп-рок формула: веднаш паметлива, лесна на површина, но со митолошки подтекст. Официјалното ремастерирано видео на Квин ја задржува таа мешавина од игра, фантазија и сценска самоувереност. Friends Will Be Friends е голема химна за заедништво, Princes of the Universe го носи најдиректниот филмски замав, а Who Wants to Live Forever останува едно од најдостоинствените соочувања на рокот со минливоста.

Овој албум не е најтежок, не е најекспериментален и можеби не е најреволуционерен во дискографијата на Квин. Но е албум на зрел бенд што знае како се прави голем звук без да се изгуби мелодијата. Во тоа е неговата вистинска вредност. Како и кај британската гитарска традиција што ја обликуваше популарната музика, тука инструментите не се само придружба, туку ликови во приказната.

Последната голема турнеја со Фреди

Историската тежина на A Kind of Magic денес е уште поголема затоа што албумот ја отвори последната голема турнеја на Квин со Фреди Меркјури. Magic Tour во 1986 година ја однесе групата низ Европа, со кулминации како Вембли и Кнебворт, а токму Кнебворт на 9 август 1986 остана последниот концерт на Фреди со Квин.

Затоа, 40 години подоцна, A Kind of Magic не е само годишнина од албум. Тој е последна голема летна светлина пред тишината да почне полека да се приближува. Денес го слушаме поинаку: не само како радост, туку и како предзнак. Не само како магија, туку како миг кога магијата уште трае, а никој не знае дека наскоро ќе стане спомен.