Не мора да верувате дека постојат „грозни машки навики“ како посебна цивилизациска категорија. Доволно е да ве насмеат, да ве потсетат на некого, или барем да ве натераат да направите мала, лична редакција на списокот: нешто да отфрлите, нешто да додадете, а нешто – да го препознаете со непријатна точност.
Се разбира, штом постојат машки, мора да постојат и женски грозни навики. Само што некој, засега, бил доволно мудар или доволно кукавички расположен да не ги издели, изброи и назначи како такви. Овој список, значи, не е пресуда против машкиот род, туку мал сатиричен потсетник дека културата на живеење често почнува таму каде што завршува изговорот: „Па што има врска?“
Нокти во дневна соба – мали остри докази на негрижа
Сечењето нокти во дневната соба е една од оние навики што најчесто се изведуваат со израз на апсолутна невина концентрација. Проблемот е што ноктите, по сечењето, не исчезнуваат сами. Не испаруваат. Не се претвораат во прав на цивилизацијата. Остануваат таму каде што паднале: на тепихот, под масата, меѓу перничињата, понекогаш и на место каде што некој подоцна ќе ги открие со босо стапало.
Нивното уредно собирање на стол, маса или хартиено марамче не е решение, туку само прва половина од одговорноста. Втората половина се вика канта за отпадоци. А наједноставното решение одамна постои: бања, ножички, корпа. Три збора, цела цивилизација.
Чепкање нос и тајното фрлање „незабележливо“
Нема ништо мистично во човечкиот нос. Секој го има, секој понекогаш има проблем со него, секој знае дека телото не е порцеланска фигура. Но разликата меѓу телесна реалност и домашна некултура е во тоа што „работите“ од носот не се врткаат низ прсти и не се лансираат кон најблискиот ќош како да се учествува во некој приватен олимписки спорт.
И овде важи истото правило како со ноктите: ниту мрсулите не исчезнуваат од благодарност кон својот создавач. Ако нешто мора да се среди, постои марамче. Ако постои марамче, постои и канта. Ако не постои канта, тогаш не е проблемот во носот, туку во организацијата на животот.
Мрсулавење без крај и без самосвест
Никој не е отпорен на настинка, грип, алергија или на оној непријатен момент кога носот решава да живее свој независен живот. Но има момци и мажи кои како да не ја забележуваат разликата меѓу болест и звучна демонстрација.
Постојаното шмркање, мрсулавење, чистење грло и производство на разни звучни ефекти во затворен простор не е знак на мажественост, туку на заборавена култура. Марамчето не е украс. Тоа е една од најмалите, но најкорисни алатки на пристојниот човек.
Брада во лавабо – утрински хорор во ситни влакна
По бричење, лавабото често изгледа како на него да се случила мала, тивка битка. Влакна на керамиката, влакна околу славината, влакна залепени за сапунот, влакна што мистериозно преживеале и по пуштањето вода.
Невозможно е човек да не го види тоа. Можно е само да одлучи дека не го видел. А токму тука почнува проблемот: не во влакната, туку во претпоставката дека некој друг ќе влезе подоцна и ќе го врати светот во нормала. Бричењето завршува тогаш кога ќе се исчисти лавабото, не кога лицето ќе стане мазно.
Смрдливи бомби и гордоста што никој не ја побарал
Некои момци и мажи покажуваат фасцинантна гордост кон своите гласни и интензивни гасови. Како да станува збор за личен уметнички перформанс, за природна појава со која треба да се запознае целата просторија, или за доказ дека телото работи без технички пречки.
Телото, се разбира, има свои потреби. Но културата на заеднички живот се состои токму во тоа да знаеме кога нешто не е за публика. Како што потсетуваат и основните правила на пристојно однесување на Emily Post Institute, некои телесни непријатности едноставно се решаваат подалеку од маса, гости и невини сведоци.
Чешање во јавност како јавен настап
Што точно се крие зад постојаната потреба за чешање на места што не бараат публика? Тоа прашање веројатно заслужува посебна научна дисциплина, но за секојдневниот живот е доволен еден поедноставен одговор: не мора сè што чеша да биде јавно решено.
Ако нешто навистина создава непријатност, постои дискретност, тоалет, лекар, крема, сапун, промена на облека. Она што не постои како оправдано решение е самоуверено чешање во автобус, кафеана, канцеларија или на семејна средба, додека другите се обидуваат да продолжат да разговараат како ништо да не се случува.
Пушење и романтиката на пепелникот
Некогаш пушењето било филмски гест. Денес сè почесто е мирис што се лепи за јакна, здив, прсти, коса, завеси и автомобилски седишта. Она што на пушачот му изгледа како мала навика, на непушачот често му мириса како цела просторија претворена во пепелник.
Секој има право на свои слабости, но не и секоја слабост има право да влезе во туѓ нос, туѓа облека и туѓ простор. А ако зборуваме за привлечност, свеж здив и чисти заби сè уште победуваат против мирисот на чад со прилично убедлива разлика.
Испрскана штица на WC-шолјата
Ова е една од оние теми за кои цивилизацијата веќе требаше да има постигнато консензус. Никој од мажите не бара подвиг, акробатика или техничка прецизност на инженер од вселенска програма. WC-шолјата е доволно голема. Целта е доволно јасна. Последиците се доволно видливи.
Ако сепак се случи промашување, тоа не е трагедија. Трагедија е да се излезе од тоалетот како ништо да не се случило. Хартија, чистење, миење раце, спуштање штица. Мал ритуал на пристојност, голем придонес за домашниот мир.
Живот во кочина и митот за „машки хаос“
Постојат станови што не се само неуредни, туку имаат сопствен мирисен идентитет. Мирисаат на стара пица, непрани чорапи, влажна крпа, празни лименки, прашина и машка соблекувална по пораз во продолженија.
Возрасен човек кој живее во таков простор тешко може да убеди некого дека „само малку не стигнал да среди“. Нередот еднаш може да биде последица на замор. Пет дена подоцна е систем. Господа момци и мажи, измијте ги садовите, фрлете ја кутијата од пица, проветрете, сменете постелнина. А ако навистина не можете, платете некому да го направи тоа. Не е срамота да се побара помош. Срамота е да се живее како да хигиената е туѓа идеологија.
Зборување со полна уста
Оваа навика е толку стара што веројатно секој ја научил спротивната лекција уште во градинка: џвакај, голтни, па зборувај. Не е сложено. Не бара карактерна трансформација, ниту долг духовен пат. Бара само неколку секунди трпение.
Зборувањето со полна уста има една незгодна особина: оној што зборува мисли дека само комуницира, а оној што гледа пред себе добива визуелен извештај од процес што не го побарал. Некои правила на пристојност постојат не за да го ограничат човекот, туку за да го спасат ручекот.
Мали навики, големи сигнали
Списокот, се разбира, може да продолжи. Некој би додал оставање чорапи покрај кревет, некој гласно подригнување, некој далечински управувач како продолжение на машката рака. Но суштината не е во исмејување на мажите, туку во едноставна домашна вистина: навиките откриваат колку човек мисли на просторот што го дели со други.
На крајот, пристојноста не е свечена облека за посебни прилики. Таа е секојдневна ситница. Се гледа во лавабото по бричење, во масата по јадење, во бањата по користење, во воздухот што го оставаш зад себе. И можеби токму затоа е толку важна: затоа што најдобро се познаваме не по големите изјави, туку по малите траги што ги оставаме кога мислиме дека никој не гледа.
